Cephalotaxus harringtoniavar. sinensis, nasiona w brązowej osnówce

Cephalotaxus harringtonia var. sinensis (Rehder ex E.H.Wilson) Rehder - głowocis japoński odm. chińska

Rodzina: Cephalotaxaceae - głowocisowate

Występowanie: śr. i zach. Chiny.

Do rodzaju Cephalotaxus należy około 9 gatunków występujących w Azji Wsch.; w Polsce uprawiane są 2 gatunki, 3 odmiany botaniczne i 1 uprawna. U nas są krzewami, w ojczyźnie także drzewami, zwykle dwupiennymi, o gałęziach ułożonych naprzeciwlegle lub po kilka w okółkach. Pędy roczne i dwuletnie są zielone, naprzeciwległe. Pączki okryte są licznymi łuskoigłami, zielone i dobrze widoczne. Igły ma podobne do cisa (Taxus), ale zwykle dłuższe - do 9 cm, z białymi paskami i ułożone dwustronnie, prawie płasko lub nieco podnoszące się do góry, w przekroju w kształcie litery V. Nasiona, podobne do małych oliwek, okryte są mięsistą osnówką. Wszystkie taksony są mniej lub więcej wrażliwe na niskie temperatury. Głowocis japoński w odm. chińskiej ma igły wielosezonowe, gęsto osadzone, długie do około 5-6 cm, od spodu z szarawymi lub białymi paskami, stopniowo zaostrzone. Kwiaty męskie wyrastają na szypułkach około 1 cm dł. Gatunek ten jest podobny do Cephalotaxus harringtonia var. drupacea, od którego różni się silniej zwężającymi się, niekiedy nagle zaostrzonymi igłami.

Uprawa: jest dość mroz. (-20,5 °C). Lubi gleby żyzne, próchnicze, dostatecznie wilgotne i stanowiska słoneczne, ciepłe, osłonięte od wiatrów. W Europie uprawiany jest od 1907 r., w Polsce od 1964 r.