Choć w Ameryce fuksja była znana i uprawiana już przez Majów i Inków, to do Europy trafiła znacznie później. Pierwszą fuksję (F. triphylla) odkrył w 1695 r. francuski zakonnik i botanik Charles Père Plumier (1646–1706). Na polecenie ówczesnego króla Francji, Ludwika XIV, udał się na wyprawę do Ameryki Środkowej w poszukiwaniu nowych roślin, szczególnie tych, które wytwarzają chininę – lek przeciw malarii. Podczas trzeciej już ekspedycji ojciec Plumier natknął się na terenie ówczesnej Dominikany na roślinę zwaną przez tubylców "Rośliną Piękna", dokładnie ją opisał, sporządził rysunki i nadał nazwę Fuchsia triphylla flore coccinea. Tym samym uczcił pamięć Leonharta Fuchsa (1501–1566), botanika i lekarza, profesora medycyny na Uniwersytecie w Tybindze. Słowo triphylla oznacza „trójlistkowa” – tyle liści wyrasta z każdego węzła, a flore coccinea znaczy "o czerwonych kwiatach". Obecnie, według wprowadzonej przez Linneusza nomenklatury binominalnej, roślina ta klasyfikowana jest jako F. triphylla. Opis fuksji zamieścił Plumier w wydanej przez siebie w 1703 r. książce "Nova Plantarum Americanum Genera". Paradoksalnie, Plumier zmarł na malarię przygotowując się do swojej czwartej wyprawy do Ameryki.


Ilustracje z francuskiej encykolpedii autorstwa Louisa Van Houtte'a, pochodzącej z drugiej połowy XIX w. pt. "La Flore des Serres et Jardins de l'Europe".: