Historia Wojsławic,należących od średniowiecza do Niemczy,sięga odległych czasów.Nazwa osady pochodzi od imienia rycerza Wojsława,zwanego też „rycerzem ze złotą ręką”,prawdopodobnie członka książęcej załogi zamkowej w Niemczy oraz wychowawcy i opiekuna księcia Bolesława III Krzywoustego. Podanie głosi,że ten mężny rycerz utracił w walce rękę,a wdzięczny książę ofiarował mu „nową”,całą ze złota. Za zasługi wojenne Krzywousty nadał mu także dobra położone tuż obok Niemczy,;m.in.Wojsławice.Najstarsza udokumen towana nazwa wsi brzmi Woislowitz i znana jest już od roku 1366.W później szych czasach używano także innych nazw: Wojslic, Weislicz, Wojslowic, Weislitz, Weiselwitz, Wojslowitz, Einbenhof, Einbendorf i obecnie Wojsławice. Majątek wielokrotnie przechodził z rąk do rąk, m.in.w 1559 r.książę brzeski Jerzy II wykupił od miasta Wojsławice wraz z kilkoma wsiami i wybudował tu książęcy folwark z dwoma dużymi ogrodami.Folwark najprawdopodobniej przetrwał na tym samym miejscu,aż do naszych czasów.Pierwsze pisemne wzmianki o par ku pochodzą z księgi adresowej z 1880 r. Na podstawie zachowanych map topograficznych z 1827 r.można jednak stwierdzić, że istniał na pewno już w la tach dwudziestych XIX w. W tym samym okresie przy parku wzniesiono pałac,przebudowany w XX w.,który niestety uległ zniszczeniu.Szczególne walory przyrodnicze tego terenu oraz bogaty rodzimy drzewostan stwarzały dogodne warunki do założenia ogrodu o charakterze romantycznym. Najprawdopodobniej taki właśnie ogród dworski, przekształcony z naturalnego lasu,był dziełem założycieli nowej rezydencji - rodu von Anlock - właścicieli majątku do 1848 r.Przemawia za tym m.in. zbudowanie ,tuż przy folwarku, dwóch stawów przegrodzonych groblą,na której posa dzono dęby szypułkowe (Quercus robur).Dziełem i bezsporną zasługą rodu von Anlock była adaptacja naturalnego krajobrazu wraz z jego drzewostanem do zakładanego przez siebie parku dworskiego oraz uprawa drzew obcego pochodzenia: kasztanowców zwyczajnych (Aesculus hippocastanum), dębów czerwonych (Quercus rubra), sosen wejmutek (Pinus strobus), czy tulipanowców amerykańskich (Liliodendron tulipifera). Park w Wojsławicach stanowił w tym względzie ogółnośląski wyjątek i wyprzedził magnackie rezydencje w Książu, Sułowie, Miliczu czy Mysłakowicach, znane z tego, iż powstawały przy nich pierwsze na Śląsku parki - ogrody romantyczne. Obecnie dzieło to trudno ocenić, gdyż naturalny rozwój roślinności, a przede wszystkim przemiany dokonane w parku po 1880 r. nie pozwalają dokładnie odtworzyć jego pierwotnej formy. Istotny dla dalszej historii parku był jednak rok 1880. Właścicielem 150 - hektarowego majątku w Wojsławicach został wtedy Fritz von Oheimb (1850 - 1928). Jemu to zawdzięcza park swój obecny charakter. Ten śląski ziemianin, wybitny znawca roślin, z wielkim wyczuciem i świetną znajomością miejscowych warunków glebowychi mikroklimatu przystąpił do przebudowy parku.Była to konieczność, gdyż zarówno stara rezydencja, jak i zdziczały do tego czasu park znajdowały się w bardzo złym stanie. Fritz von Oheimb rozpoczął prace od powiększenia terenu ogrodu, wytyczenia krętych alejek i osi widokowych łączących park z otaczającym go krajobrazem. Rozbudował - 4 stopniową sieć stawów. Około 1900 r. wybudował istniejący do dzisiaj domek ogrodnika i urządził obok niego alpinarium. W 1910 r.założył w parku instalację wodną ułatwiającą uprawę roślin. Uzdolniony artystycznie Fritz von Oheimb potraktował teren parku jak żywy obraz. Jego ramy tworzyły olbrzymie buki, kasztanowce, lipy, cisy, sosny oraz sędziwe dęby - pozostałości pozostałości dawnego założenia ogrodowego. Na tle ciemnej zieleni drzew iglastych,jaśniejsze w tonacji drzewa liściaste miały pogłębiać perspektywę. Pionowe kolumny srebrzystych świerków kłujących (Picea pungens 'Glauca') zamykały całość kompozycji. Wnętrze „swojego obrazu” wypełnił ,grupami drzew, krzewów i roślin zielonych, atrakcyjnymi kolorystycznie o każdej porze roku. Fritz von Oheimb wbrew tradycji rodzinnej nie podjął się kariery wojskowej, jak jego trzej bracia. był młodzieńcem chorowitym z powodu dokuczającej mu astmy.Często przebywał na leczeniu w Szwajcarii. Legenda roedzinna głosi, że jedna z jego wędrówek alpejskich skończyłaby się tragicznie, gdyby nie gęste zarośla „róży alpejskiej” (różanecznik alpejski - Rhododendron ferrugineum), które zatrzymały spadającego, z pionowej niemal ściany, młodzieńca. Być może zdarzenie to przyczyniło się do późniejszej, „miłości ogrodniczej” jaką darzył rośliny z rodzaju Rhododendron, czyli różaneczniki. Marzenia o swoim parku zaczął realizować w 1881 r., od momentu, gdy zamieszkał w Wojsławicach wraz ze swoją poślubioną tamże żoną - młodszą o 10 lat Berthą Vorländer.Nigdy nie przejawiałwiększych zainteresowań gospodarstwem rolnym, a pracę gospodarza traktował jako konieczność Zyciową. Jego pasją był ogród i jemu poświęcił całe życie. Nie rozstał się z nim także po śmierci 10 pażdziernika 1928 r., gdyż w ogrodzie swoim został pochowany. Ten wielki pasjonat drzew i ogrodnictwazgromadził bogate kolekcje roślin. W 1920 r. uprawiał już ponad 4000 krzewów różaneczników w około 300 odmianach.O sukcesie w uprawie tych trudnych roślin zadecydowały żyzne i kwaśne gleby w parku, korzystny makro- i mikroklimat, ale przede wszystkim jego intuicja oraz wiedza ogrodnicza. W uznaniu zasług, jakie wniósł do aklimatyzacji, uprawy i popularyzacji tych roślin na Śląsku, w 1906 r. jedna z późno kwitnących odmian różanecznika fioletowego została nazwana przez hodowcę T. J. Rudolfa Seidla jego imieniem - Rhododendron 'Von Oheimb Woislowitz'.Fritz von Oheimb podejmował próby uprawy wielu innych mało znanych gatunków i odmian - pierwszy na Śląsku uprawiał w gruncie bez osłon na zimę klony palmowe (Acer palmatum), a jego kolekcja liczyła w 1924 r. około 50 okazów i była dumą właściciela. Kilka z nich rośnie w Arboretum do dzisiaj. Miał „duszę” kolekcjonera i z olbrzymim zaangażowaniem gromadził nie tylko drzewa i krzewy, ale i byliny. Liczba piwonii (Peonia), jaką zgromadził, byłaby godna podziwu i dzisiaj, bowiem w 1921 r. posiadał ponad 500 odmian, po 3 - 7 roślin z każdej odmiany. Cieszył się , gdy udało mu się zdobyć nową roślinę, np. odminę grzybienia (Nymphaea) 'Mrs. Richmond', której, jak pisał w swoim pamiętniku „prawie nikt w całych niemczech nie posiadał”. Zapłacił za nią wówczas aż 100 marek, w czasach, gdy wstęp na zabawę z orkiestrą w Niemczy kosztował 0,3 marki - dla niezbyt majętnych Oheimbów była to kwota znaczna. W gromadzeniu kolekcji pomagały Oheimbowi liczne kontakty ze szkółkarzami europejskimi, takimi jak : J. Cunningham, H. Hesse, H. Pierron, T. J. R. Seidel, A. J. Waterer, Ch. Vuylsteke i inni. Współpracował również z ogrodami botanicznymi, szczególnie z Forstbotanischer Garten w Tharandt i Botanischer Garten w Bonn. Sukcesy ogrodnicze odniesione przez F. von Oheimba zaowocowały jego znacznym współudziałem w pracach Niemieckiego Towarzystwa Dendrologicznego (Deutsche Dendrologische Gesellschaft), którego był współzałożycielem w 1892 r. Jako najstar szy czynny członek tego towarzystwa, należał od początku jego istnienia do Zarządu, a tuż przed śmiercią został mianowany honorowym członkiem , jednym z pięciu, co było wielkim wyróżnieniem. Niewielki park w Wojsławicach zyskał w czasach Fritza von Oheimba należną mu sławę i uznanie. Już w latach dwudziestych XX w. stał się placówką doświadczalną Niemieckiego Towarzystwa Dendrologicznego, a także był licznie odwiedzany przez osoby ze sfer ziemiańskich z całego Śląska oraz z Czech. Wówczas wojsławicki park był w Niemczech tak sławny, jak wspaniały ogród wielce poważanej w ąnglii Miss Gertrude Jekyll.Wszystkich zainteresowanych parkiem, a było ich wielu w okresie kwitnienia różaneczników, Fritz von Oheimb traktował jak swoich gości i osobiście ich oprowadzał. Sprawiało mu to przyjemność i absorbowało do tego stopnia, że na posiłki wzywany był przez specjalny megafon. Od 1880 r. do 1946 r. dobra wojsławickie znajdowały się w posiadaniu rodziny Oheimbów. Po śmierci Fritza w 1928 r.jego najstarszy syn Arno - z wykształcenia geolog kontynuował rozpoczęte przez ojca prace.W tym celu zakończył karierę dyrektora czterech górnośląskich kopalń księcia Henckela von Donnersmarcka oraz dyrektora Szkoły Górniczej w Pyskowicach i związał się na stałe z majątkiem ojca. Postanowienia Konferencji Poczdamskiej , o nowym podziale Europy zmieniły losy rodziny Oheimbów - 23 sierpnia 1946 r. musiała ona opuścić Wojsławice.