Duży k r z ew lub małe drzewko, po 20 latach uprawy około 4,5 m średnicy, o koronie, gęstej, zaokrąglonej, wyprostowanej, z przewieszającymi się pędami (!), u starszych okazów z wyraźnym, krótkim pniem, rośnie szybko. P ę d y żółte do żółtopomarańczowych, szczególnie zimą ładnie żółtoczerwone, silnie pofalowane i poskręcane (!). L i ś c i e sezonowe, jasnozielone, lancetowate, poskręcane i falisto powyginane. U p r .: mroz. ( - 29 °C), stanowisko słoneczne, gleby wilgotne; odmiana podobna, ale cenniejsza od S. babylonica var. pekinensis 'Tortuosa'. Z a s t .: polecana do obsadzania brzegów ozdobnych zbiorników wodnych; pędy stosowane w bukieciarstwie. P o c h .: Arboretum Leśne w Ślizowie ofiarował S. Sęktas - 1999.

K r z e w 5 (9) × 6 - 9 m w ojczyźnie, bardzo gęsty, kulisty, o cienkich, wzniesionych, zielono-czerwonawych pędach, tworzący liczne odrosty korzeniowe, rośnie szybko, po 5 latach około 2 m średnicy. L i ś c i e sezonowe, 5 - 14 ×0,3 - 0,6 cm, wąskolancetowate, z wierzchu zielone z połyskiem, od spodu szarobiałe z gęstym, wełnistym kutnerem; w młodości pokryte jedwabistymi, srebrzystoszarymi włoskami. K w i a t y IV/V kotki męskie do 5 cm dł., szarożółte i żeńskie do 6 cm dł. pojawiają się wiosną wraz z rozwojem liści. Wy s t .: zach. Ameryka Płn. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), dobrze rośnie na glebach piaszczystych, łatwa w uprawie, odporna na wiele chorób atakujących wierzby, np.: na mączniaka, rdzę. P o c h .: Arboretum Leśne w Ślizowie ofiarował S. Sęktas - 1999.

D r z e w o do 20 (25) m wysokości, o szerokiej i luźnej koronie, u starszych drzew kopulastej. P ę d y kruche, oliwkowobrązowe. L i ś c i e sezonowe, 9 - 15 cm dł., lancetowate, najszersze w dolnej części, z wierzchu ciemnozielone, błyszczące, drobno piłkowane, z gruczołkami między zębami, od spodu niebieskozielone, z nalotem woskowym, drobno ząbkowane. Kotki w IV/V, wraz z rozwojem liści, 37 cm dł., męskie z żółtymi pręcikami. Wy s t .: Europa Płn., zach. Syberia, Turcja. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C). P o c h .: stanowisko naturalne - < 1945 r.;

K r z e w około 2 × 3 m, rozłożysty, silnie rozgałęziony, wyprostowany. P ęd y łukowato wygięte, w młodości pokryte jedwabistymi włoskami. L i ś c i e sezonowe, 8 - 10 cm dł., lancetowate, całobrzegie lub drobno piłkowane, szarozielone, pokryte jedwabistymi włoskami, starsze zielone i błyszczące. Kotki męskie (znane są tylko osobniki męskie) przed rozwojem liści, 1 - 2 (4) cm dł., jedwabiste, ciemnobrązowe do czarnych (!), z ceglastoczerwonymi pręcikami (!), pod koniec kwitnienia żółte. W y s t .: Japonia, Mandżuria, Korea. U p r .: zad. mroz. ( - 26 °C). P o c h .: E. Radziul, Rzepin - 1996.

K r z e w około 2 m wysokości, najczęściej szczepiony na wysokiej podkładce, w formie piennej.Pędy żółtopomarańczowe do czerwonawobrązowych. L i ś c i e sezonowe, lancetowate, do wąsko eliptycznych, młode różowe, następnie białoróżowe, później dodatkowo upstrzone zielonymi punktami i plamami, w końcu marmurkowe zielonobiałe. U p r .: zad. mroz. ( - 26 °C). Wymaga przycinania w okresie wzrostu, w celu zagęszczenia i pobudzenia do wytwarzania nowych, barwnych liści. Lubi wysoką wilgotność powietrza. Atrakcyjna w swojej oryginalnej kolorystyce, krótkowieczna. Polecana do przydomowych ogrodów. W formie nie piennej może być stosowana jako roślina okrywowa i do obsadzania różnych rabat. P o c h .: OBUWr Wrocław - 1999.

K r z e w mały, 0,6 × 1,2 - 2,5 m, zwarty, o cienkich, przewisających, czerwonobrązowych i błyszczących pędach, rośnie dość wolno. Li ś c i e sezonowe, odwrotnie podługowatolancetowate, całobrzegie, z wierzchu matowe jasnozielone, od spodu srebrzyste, młode na końcach pędów czerwonobrązowe. U p r .: mroz. ( - 29 °C); odmiana płacząca często formie piennej, ale nie szczepiona jest doskonałą rośliną okrywową. P o c h .: Szkółka Pojemnikowa E. J. Grąbczewscy - 1993.

Płożący się, karłowaty k r z ew 0,2 - 0,4 m × 1,5 m, rosnący powoli, o cienkich pędach, gęsto pokrytych włoskami. L i ś c i e sezonowe, mniejsze niż u gatunku, do 2,5 cm, eliptyczne, ciemnozielone, od spodu pokryte jedwabistymi i srebrzystymi włoskami, okrągławe, całobrzegie lub odlegle, drobno piłkowane. K w i a t y (kotki) w IV/V, przed liśćmi, srebrzyste, liczne, mniejsze niż u gatunku. U p r .: mroz. (> - 29 °C). P o c h .: Szkółka Pojemnikowa E. J. Grąbczewscy - 1993.

K r z e w 3 - 5 × 10 m, bujnie rosnący, rozłożysty, gęsty. P ę d y czerwonobrązowe, nieregularnie rozgałęzione, wzniesione, na końcach pastorałowato zwinięte, z szerokimi, płaskimi, niekiedy skręconymi staśmieniami do 5 cm szer. (!). Li ś c i e sezonowe, 10 - 15 cm dł., lancetowate, płytko karbowane, jaskrawozielone do ciemnozielonych. K w i a t y (kotki) w IV - V, na skręconych i silnie spłaszczonych czerwonych pędach, męskie okazałe do 4 cm dł., srebrzystoszare ze srebrnymi pręcikami, później żółte. U p r .: mroz. ( - 29 °C); doskonała do umacniania wilgotnych skarp. Okazy corocznie cięte tworzą więcej staśmionych pędów. P o c h .: Ogrodnictwo „Maria” w Dzierżoniowie ofiarowała M. Leśniak - 2000.

Wysoki k r z e w, zwarty i wyprostowany. P ę d y cienkie, młode pokryte szarymi włoskami, później nagie, żółtawe, szczególnie wiosną i błyszczące. L i ś c i e sezonowe, z wierzchu ciemnozielone, od spodu szare lub niebieskozielone, podługowate do lancetowatych, nieregularnie i delikatnie piłkowane, w młodości z jedwabistymi włoskami. Kotki prawie siedzące. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), ale bardzo podatna na rdzę. W a r t o w i e d z i e ć : o podobnej nazwie Salix × wimmeri Kern. P o c h .: Szkółka Drzew i Krzewów - „KULAS”, Pisarzowice - 1999.

rodzina Caprifoliaceae - Przewiertniowate

Do rodzaju należy 25 gatunków, występujących w strefie umiarkowanej i subtropikach. W Polsce na stanowiskach naturalnych rosną 2 gatunki krzewiaste, a uprawianych jest 10 gatunków i 19 odmian uprawnych. D r z e w a , k r z e w y i rośliny zielne, np. rodzimy bez hebd (S. ebulus L.). P ę d y z szerokim, gąbczastym rdzeniem. L i ś c i e sezonowe, nakrzyżległe, zwykle 5 - 7 listkowe, nieparzystopierzastozłożone, brzegiem piłkowane. K w i a t y obupłciowe, owadopylne, małe, zwykle 5-krotne, w szczytowych podbaldachach lub wiechach. O w o c e m jest niewielki pestkowiec, podobny do jagody, czerwony lub czarny. U p r .: odporność na mróz różna, w zależności od gatunku. Rosną szybko, zwłaszcza na glebach żyznych i dostatecznie wilgotnych; znoszą silne ocienienie.Warto  w i e d z i e ć : niedojrzałe owoce zawierają trujący glikozyd cyjanowodorowy sambunigrynę, o działaniu przeczyszczającym i powodującym mdłości objawy tylko po spożyciu większej ilości jagód z pestkami lub po wypiciu soku z surowych lub niedojrzałych owoców.

PL

Silnie rosnący, luźny k r z e w, czasem małe, kuliste d r z e w k o , do 3 - 8 × 3 - 5 m, o krótkim pniu i grubych pędach. L i ś c i e sezonowe, 10-30 cm dł., złożone z 5 - 7 eliptycznych listków, od spodu na nerwach pokrytych włoskami, ostro piłkowane, z wierzchu ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, pachną nieprzyjemnie; jesienią zielone lub żółte. K w i a t y w V - VI, pachną dusząco, kremowobiałe, zebrane w płaskie, szczytowe podbaldachy o śred. 15 - 20 cm. O w o c e w VIII - IX, czarne, soczyste pestkowce, błyszczące, kuliste, 5 - 8 mm śred. W y s t .: Europa poza rejonami płn. i wsch., Azja Mn. i Kaukaz, zach. Syberia; w Polsce pospolity. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), tolerancyjny co do gleby; na glebach żyznych, zasobnych w azot i wapń (!), umiarkowanie wilgotnych, rośnie bardzo szybko i jest agresywny w rozprzestrzenianiu się; dobrze rośnie w pełnym słońcu i w miejscach silnie ocienionych, ale wtedy słabiej kwitnie i owocuje. Bardzo odporny na zanieczyszczenia powietrza dymami i pyłami w miastach i okręgach przemysłowych. Z a s t .: rodzimy krzew ruderalny, efektownie kwitnący i z pięknie zwisającymi owocostanami. Krzew bardzo cenny do okręgów przemysłowych, przy zadrzewianiu nieużytków, np. hałd oraz w zadrzewieniach krajobrazowych, wiejskich i przydrożnych, także autostrad. W korzystnych warunkach glebowych często się sam obsiewa i przy zaniedbaniach ogrodniczych, może być uciążliwy. W a r t o w i e d z i e ć : kwiaty zawierają flawonoidy, aminy, kwasy organiczne, olejki lotne, garbniki, związki fenolowe, produkty rozpadu glukozydu sambunigryny, sole mineralne i nieznany związek potopędny. Owoce (Fructus Sambuci) zawierają m. in.: antocyjany, kwasy organiczne, karotenoidy, garbniki, cukry redukujące, zespół witaminy B i C. Kwiaty i owoce w postaci leków stosuje się jako lek napotny i przeciwgorączkowy w chorobach gorączkowych o łagodnym przebiegu i jako lek pomocniczy w niedostatecznym wydalaniu moczu, zwłaszcza u dzieci i osób starszych; zewnętrznie napar do przemywania oczu w zapaleniu spojówek oraz jako płukanka w anginie, zapaleniu gardła i jamy ustnej. Owoce, w postaci zagęszczonego odwaru, w bólach neuralgicznych, migrenie, zapaleniu nerwu trójdzielnego i rwie kulszowej; także jako środek rozwalniający. Uwaga różne części rośliny oraz niedojrzałe owoce zawierają sambunigrynę, która rozkłada się na trujący kwas pruski. C i e k a w o s t k i : bez czarny sadzono dawniej na wsi przy „wygódkach” i oborach, gdyż nieprzyjemnie pachnące liście odstraszały komary i muchy. Z kwiatostanów zalewanych syropem cukrowym (1:1) otrzymuje się smaczny sok. Z owoców robiono galaretki i fioletowoczarne wina stosowane do kupażowania. Sok z owoców stosowany był jako naturalny barwnik spożywczy i do barwienia tkanin. P o c h .: stanowisko naturalne.

Wygląda prawie identycznie jak gatunek, ale ma l i ś c i e biało nakrapiane. Odmiana rośnie powoli i nie jest agresywna. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C). P o c h .: OBUWr Wrocław (z okazu z firmy C. Esveld) - 1995, 1996.

Wygląda prawie identycznie jak gatunek, ale ma l i ś c i e początkowo ciemnozielone, z czasem przybierające barwę czarnopurpurową; jesienią czerwonawe. Kwiaty w V, różowo nabiegłe na purpurowych szypułkach. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), niewybredny w stosunku do gleby i stanowiska, ale barwa liści intensywniejsza na słońcu. Coroczne, wiosenne cięcie powoduje, że kolor liści na młodych pędach jest intensywniejszy. P o c h .: Firma C. Esveld, Boskoop - 1994, 1996.

L i s t k i regularnie, głęboko, czasem podwójnie powcinane, wyglądają jak liście pietruszki; ogonek czerwony. Odmiana o luźnym pokroju, rośnie powoli i nie jest agresywna. Up r .: odmiana b. mroz. (> - 29 °C), atrakcyjna jeśli sadzona jest pojedynczo lub w szpalerach. Podobna odmiana 'Linearis' ma listki nieregularnie powcinane i nitkowate. P o c h .: OBUWr Wrocław - 1994.

Luźny k r z e w o dość szybkim wzroście, do 3 m wysokości. L i ś c i e metaliczne, ciemnopurpurowobrązowe. K w i a t y w V/VI, różowawe, szypułki purpurowe; jesienią czerwone.Upr .: b. mroz. (> - 29 °C), odmiana ładnie wybarwia się tylko na stanowiskach słonecznych; wymagania jak gatunek. P o c h .: OB Wrocław - 1998.

K r z ew o pokroju kolumnowym, zwarty, gęsty, rośnie powoli. P ę d y wzniesione pionowo do góry.   L i ś c i e poskręcane, gęsto skupione; ogonki krótkie. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), wymagania jak gatunek. P o c h .: Firma C. Esveld, Boskoop - 1993.

PL

K r z e w 2 - 4 × 2 - 4 m, luźny, szeroki, z przewisającymi pędami i z odrostami korzeniowymi. P ę d y jasnobrązowe, rdzeń ąbrązowy (u S. nigra biały). L i ś c i e sezonowe, 10 - 25 cm dł., przeważnie 5(7)-listkowe; listki siedzące, jajowatolancetowate, 4 - 8 cm dł., ostro piłkowane, jesienią zielone, rzadziej żółte. K w i a t y w IV - V, równocześnie z rozwojem liści, zielonkawe, potem żółte, w gęstych, stożkowatych (!) lub jajowatych wiechach na szczytach pędów, 5 - 10 cm dł. O w o c e w VI - VIII, czerwone pestkowce 0,5 cm śred., w sterczących gęstych, stożkowatych (!) lub jajowatych wiechach na szczytach pędów; nasiona trujące, ale z miąższu robiono dawniej dżem. W y s t .: płd. i środ. Europa, Azja Mn, Chiny; w Polsce rzadziej spotykany niż S. nigra, pospolity na Podkarpaciu, w Karpatach i Górach Świętokrzyskich. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C). Wytrzymały na suszę i zanieczyszczenia powietrza, mało wymagający co do gleby, ale najlepiej rośnie na żyznych, świeżych, unika gleb wapiennych. Z a s t .: atrakcyjny w okresie owocowania, ale owoce szybko opadają lub są zjadane przez ptaki. Cenny jako składnik biocenotyczny we wszystkich zadrzewieniach, szczególnie do zwiększenia różnorodności gatunkowej upraw leśnych. Gatunek pionierski (hałdy, wysypiska, skarpy itd.). P o c h .: OB Oslo - 1993.

K r z e w 2 - 3 m wysokości, powoli rosnący, o młodych przyrostach miedzianobrązowych. L i ś c i e sezonowe, drobne, głęboko powcinane, złocistożółte. U p r .: odmiana mroz. ( - 29 °C), niewybredna w stosunku do gleby i stanowiska, ale barwa liści intensywniejsza na słońcu lub lekkim półcieniu. Na stanowiskach słonecznych liście są często przypalane. Można ją lekko corocznie wiosną przycinać w celu zagęszczenia pokroju i uzyskania intensywniejszej barwy liści. Na złym stanowisku (cień i ciężkie, wilgotne gleby) wrażliwa na choroby grzybowe. Jedna z piękniejszych odmian bzów, chociaż S. racemosa 'Sutherland Gold' wydaje się być lepsza. P o c h .: Firma C. Esveld, Boskoop - 1994.

K r z e w podobny do S. racemosa 'Plumosa Aurea'. L i ś c i e mniej wcinane i bardziej odporne na słońce. U p r .: mroz. ( - 29 °C); wymagania jak gatunek. Unikać stanowisk mokrych, gdyż wtedy jest porażany przez grzyby naczyniowe. P o c h .: Firma C. Esveld, Boskoop - 1993.

rodzina Leguminosae (= Fabaceae) - Strączkowe

Do rodzaju należy około 10 gatunków krzewów występujących głównie w zach. i płd.- zach. Europie oraz w płn.-zach. Afryce. W Polsce na stanowiskach naturalnych, prawdopodobnie w znacznym stopniu zdziczały, tylko 1 krajowy gatunek, dawniej zaliczany do rodzaju Cytisis L. Nazwa rodzaju pochodzi od dwóch greckich słów: saros = miotła i thamnos = krzak. K r z e w y pokryte są pojedynczymi włoskami. L i ś c i e 1- i 3-listkowe; kielich szerokodzwonkowaty; płatki z krótkim paznokciem; n a s i o n a z elajosomem. Rośliny lecznicze i trujące.

PL

K r z e w 1 - 2 m wysokości, wyprostowany i gęsto, miotlasto rozgałęziony. P ę d y zielone, wiotkie, wyraźnie 5-kanciaste, młode pokryte włoskami. L i ś c i e sezonowe, dwojakie w dolnej części pędu, 3-listkowe, od spodu pokryte miękkimi włoskami, jajowatolancetowate, 12 cm dł. oraz pojedyncze w górnej części pędu, mniejsze, dłużej utrzymujące się. K w i a t y w V/VI, żółte, 2 cm szer., po 1 - 2(3) w kątach liści. O w o c e 4 - 5 cm dł., czarne strąki, na brzegach orzęsione, otwierają się gwałtownie w upalne dni. W y s t .: Europa po płd. Szwecję; zdziczały w atlantyckiej części Ameryki Płn. U p r .: dost. mroz. ( - 23 °C), najlepiej rośnie na glebach suchych, piaszczystych i kwaśnych. Przemarza podczas bezśnieżnych zim do powierzchni gruntu, ale szybko odrasta. Źle znosi przesadzanie, dlatego należy sadzić rośliny wyprodukowane w pojemnikach. P o c h .: stanowisko naturalne, poligony k/Oleśnicy ofiarował S. Sęktas - 1994.

rodzina Gramineae (d. Poaceae) Trawy

Do rodzaju należy około 40 gatunków, występujących w Azji; w Polsce w uprawie gruntowej 3 gatunki i 1 forma botaniczna.

Bamb u s w uprawie 0,7 - 1 m, w ojczyźnie 1,5 - 2(2,5) m wysokości, wyprostowany, szeroki, silnie tworzy podziemne pędy jedna kępa w korzystnych warunkach może zająć około 25 m kw. P ęd y rozgałęziają się nisko, są zielone, z białym nalotem i brązowymi, nieregularnymi plamami. L i ś c i e 25 - 37 × 9 cm, skórzaste, ciemnozielone, szerokie i błyszczące, prawie nagie, tylko na górnej stronie czasami nieliczne włoski. W młodym wieku gatunek ten trudno odróżnić od zielonopędowej Sasa palmata, ponieważ dopiero po kilku latach na pędach pojawiają się charakterystyczne, brązowe plamy. W y s t .: Japonia. U p r .: prawdopodobnie dość mroz. ( - 20,5 °C), ale przy - 16 °C, mogą być uszkadzane liście, które po ścięciu ponownie odrastają. Jeden z piękniejszych bambusów, godny polecenia do próbnej uprawy w Polsce. Bambusy mają płytki i szeroki system korzeniowy, który nie toleruje stagnującej wody. Nie mają one specjalnych wymagań w stosunku do gleby na najgorszych piaszczystych lub ciężkich glinach są jedynie mniejsze i mniej ekspansywne. Idealne podłoże dla bambusów to przepuszczalna mieszanka gliny z próchniczną glebą o miąższości 30 - 50 cm. P o c h .: Park Chamburcy ofiarował N. Piórecki - 2000.

Niski b a m b u s w uprawie do 0,5 - 0,7 m wysokości, w ojczyźnie do 2 m, początkowo rozrasta się umiarkowanie, później intensywnie tworzy podziemne pędy. P ęd y zwykle purpurowe, pokryte woskowym nalotem, przeważnie po 1 odgałęzieniu z każdego węzła. L i ś c i e do 25 cm dł., szerokie, lancetowatojajowate, żłobkowane, ciemnozielone, błyszczące, u nas zimują i jesienią charakterystycznie zasychają równo wzdłuż brzegu tworząc obwódkę. W y s t .: Japonia. U p r .: zad. mroz. ( - 26 °C), dobrze rośnie na glebach gliniastych, równomiernie wilgotnych i w miejscach osłoniętych i półcienistych. W Arboretum w Przelewicach w uprawie od wielu lat. W Wojsławicach po 8 latach uprawy jeden okaz zajmuje już kilkanaście m˛. Z a s t .: w korzystnych warunkach klimatycznych dobra roślina okrywowa może być ekspansywna. P o c h .: Ogród Dendrologiczny w Przelewicach ofiarowała Ł. Swiłło - 1992.

rodzina Schisandraceae - Cytryńcowate

Do rodzaju należy 25 gatunków, w tym 1 rośnie w Ameryce Płn., pozostałe we wsch. Azji; w Polsce uprawiane są 3 gatunki.

Pną c z e dwu- lub jednopienne, owijające się lewostronnie pędami, w uprawie do 8 - 10 m wysokości, w ojczyźnie do 15 m, pachnie aromatycznie po roztarciu. L i ś c i e sezonowe, skrętoległe, eliptyczne lub odwrotniejajowate, 5 - 10 (14) cm dł., drobno ząbkowane, błyszczące, spodem niebieskawe. K w i a t y w V/VI, drobne 1,5 - 2 cm śred., pachną cytryną, kremowobiałe do różowokremowych, rozdzielnopłciowe, jedno- lub dwupienne męskie 15 mm śred., w kątach liści po 2 - 7 na długich, różowych szypułkach z 6 - 9 elementami okwiatu, żeńskie na krótkich szypułkach, zebrane po 2 - 22 (40) w zwisające 2 - 10 cm dł. grona. O w o c e w VII - IX, zbiorowe w kształcie zwisającego grona do 10 cm dł., złożone z czerwonych, aromatycznych około 1 cm śred., 1 - 2-nasiennych jagód. W y s t .: płn.-wsch. Azja w Rosji od 51° szer. płn. przez płn. Chiny, Koreę do Japonii. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C); wymaga gleb dość żyznych i wilgotnych, Najlepiej rośnie na stanowisku osłoniętym, słonecznym, ale w młodości znosi silne ocienienie. Sadzić należy po kilka okazów razem lub po 2 okazy o znanej płci. Z a s t .: interesujące czerwone owoce wiszące w gronach, widoczne po opadnięciu liści we IX (wcześnie opadają). W a r t o w i e d z i e ć : krzew owocowy owoce zawierają duże ilości witaminy C, nasiona E i mają wielorakie zastosowania medyczne. Działają tonizująco i stymulująco, wzmacniają układ nerwowy, obniżają ciśnienie, wspomagają wzrok. Wyrabia się z nich konfitury o specyficznym, lekko żywicznym aromacie oraz wyśmienite nalewki, syropy, marmolady, kisiele. Owoce mogą być też kandyzowane lub suszone, ale można spożywać je tylko w małych ilościach. C i e k a w o s t k a : biologia kwitnienia jest bardzo złożona w niektóre lata (prawd. chłodne) wytwarzane są tylko kwiaty męskie, w innych żeńskie i męskie. Wpływ na kwitnienie ma temperatura w okresie wegetacji i wiek rośliny (na młodych okazach pojawiają się tylko kwiaty męskie, żeńskie dopiero po kilku latach). P o c h .: OBUWr Wrocław - 1999.

Pną c z e do 7 (10) m wysokości, dwupienne. P ęd y wysmukłe, czerwone. L i ś c i e sezonowe, do 12 cm, lancetowate do eliptycznych lub odwrotnie lancetowatych, całobrzegie lub lekko ząbkowane, ciemnozielone, jesienią żółte. K w i a t y w V/VII, około 2,5 cm śred., ciemnokarmazynowe (stąd nazwa odmianowa); zebrane w zwisające kłosy do 15 cm dł. Owo c e (na okazach żeńskich) czerwone, mięsiste, jadalne. W y s t .: Indie, zach. Chiny (zach. Syczuan po wsch. Assam), Birma. U p r .: mrozoodporność niedostatecznie u nas poznana, prawdopodobnie ndost. mroz. ( - 18 °C). P o c h .: Firma C. Esveld, Boskoop - 1999.

rodzina Hydrangeaceae (Saxifragaceae) - Hortensjowate

Do rodzaju należą 4 gatunki, z których tylko jeden jest uprawiany w Polsce.

Pną c z e do 5 - 10 m wysokości, podobne do Hydrangea petiolaris, o pędach bardzo silnie przytwierdzających się do szorstkich podpór za pomocą powietrznych korzeni (jak bluszcz); rośnie dość powoli. Młode pędy żółtobrązowe, z nielicznymi, szczeciniastymi włoskami, starsze ciemnoszare. Li ś c i e sezonowe, 7 - 12 cm dł., naprzeciwległe, prawie okrągłe, sercowate lub szerokojajowate, ciemnozielone, spodem wyraźnie sinozielone i pokryte jedwabistymi włoskami, brzegiem grubo ząbkowane; ogonek czerwonawy i długi 3 - 7 cm dł. K w i a t y w VII, lekko pachnące; zebrane w szczytowe, płaskie wierzchotki do 20 cm śred., brzeżne kwiaty sterylne (jak u hortensji), nieliczne, z jednym (!) kremobiałym, 3 - 6 cm dł., jajowatym „płatkiem”. O w o c e m jest odwrotnie stożkowata torebka z 10 wyraźnymi żebrami. W y s t .: Japonia, Korea, Chiny. U p r .: mroz. ( - 29 °C); wymagania jak Hydrangea petiolaris lubi stanowisko cieniste i półcieniste, gleby żyzne, przepuszczalne i wilgotne. Z a s t .: atrakcyjne, kwitnące pnącze, doskonałe do okrywania kamiennych ścian i murków oraz pni drzew (sadzić w pewnej odległości od pnia). Dotychczas tylko w kolekcjach specjalistycznych. P o c h .: Firma C. Esveld, Boskoop 1995, OB Hiroshima - 1997.

rodzina Gramineae (d. Poaceae) - Trawy

Do rodzaju należy około 15 gatunków, występujących w Chinach i w Japonii; w Polsce w uprawie gruntowej 1 gatunek.