kwatera S/7
008761
Alnus incana 'Pendula' {Van der Boom <1900}
syn.: Alnus incana pendula nova hort., Alnus incana var. vulgaris f. pendula Callier 1904
Olsza szara 'Pendula', syn.: Olsza szara odm. zwisaj±ca
D r z e w o o krzywym pniu, ze zwisaj±cymi ga³źziami i szerok±, gźst± koron±, ronie do¶ę powoli. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C). Odmiana dekoracyjna, jeæeli jest sadzona pojedynczo. P o c h .: Arboretum Lene w ¦lizowie ofiarowa³ S. Sźktas - 2000.
PL
Alnus viridis (Chaix) DC. 1805
syn.: Alnus alnobetula (Ehrh.) R.Hartig, Alnus alpina Vill. 1786, Betula viridis Chaix 1786
Olsza zielona, syn.: Kosa olcha
K r z e w w ojczy¼nie 0,5 - 2,5 m wysokoci, w uprawie na niæu nawet do 4 m, o wyprostowanych ga³źziach i licznych krótkopźdach. P źd y m³ode omszone. P±czki siedz±ce (!), zaostrzone, zróænicowane na liciowe i kwiatowe (æeńskie). L i c i e sezonowe, 2,5 - 6 cm d³., jajowate lub eliptyczne, na wierzcho³ku zaostrzone, u nasady szerokoklinowate lub zaokr±glone, ostro i gźsto pi³kowane, z 5 - 10 parami nerwów, czasem pokrytych w³oskami; m³ode lepkie; od spodu jasnozielone i nagie. K w i a t y æeńskie ukryte w zimie w p±czkach podobnych do liciowych, ale grubszych, ukazuj± siź na wiosnź razem z li¶ęmi. W y s t .: góry Europy; w Polsce w Bieszczadach na granicy po³onin. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), wymaga wilgotnych stanowisk. Z a s t .: ceniona ze wzglźdu na gźste ulistnienie i krzaczasty pokrój. P o c h .: Bieszczady ofiarowa³ S. Sźktas - 1995.
rodzina Rosaceae - Róæowate
Amelanchier Medik. 1789
¦widoliwa podrodzina Maloideae Jab³kowe
Do rodzaju naleæy 25 gatunków wystźpuj±cych w Ameryce P³n., Eurazji i rod.-p³d. Europie. W Polsce niektóre gatunki wystźpuj± jako zdzicza³e, a uprawianych jest 16 gatunków, 1 podgatunek, 2 odmiany botaniczne, 1 forma i 1 odmiana uprawna. S± to k r z e w y lub niewielkie drzewa, od 20 cm do 20 m wysokoci. L i c i e maj± sezonowe, okr±g³awe lub jajowate, skrźtoleg³e, pojedyncze, na brzegu pi³kowane lub karbowanopi³kowane, z d³ugimi cienkimi ogonkami. K w i a t y pojawiaj± siź w IV/V i s± bia³e, 5-p³atkowe, zebrane w grona. O w o c e dojrzewaj± w VII/X, jab³kowate, przypominaj± jagody, pocz±tkowo czerwone, potem niemal czarne z sinawym woskowym nalotem oraz z barwi±cym sokiem, czźsto s³odkawe. ¦widoliwy s± wytrzyma³e na niskie temperatury, suszź i ma³o wymagaj±ce w stosunku do pod³oæa, najlepiej rosn± na glebach wapiennych, przewiewnych, piaszczystych i kamienistych; lubi± stanowiska s³oneczne i toleruj± ³cieniste.
346 panorama 13; kwatera IIID
003619
Amelanchier canadensis (L.) Medik. 1793
syn.: Amelanchier intermedia Spach, Amelanchier oblongifolia Roem. 1847, Amelanchier ovalis Emers. 1843
non Medik. 1793, Amelanchier spicata Decne 1874 non K.Koch 1863, Amelanchier Botryapium (L.f.) Borkh.
1903 non Spach et al. non DC., Mespilus canadensis L. 1753 p.p. non Walter 1788, Pyrus botryapium L.f. in
part.
¦widoliwa kanadyjska
K r z e w w uprawie do 8 m wysokoci, w ojczy¼nie drzewo dorastaj±ce do 20 m, z licznymi odrolami, ronie szybko. L i c i e sezonowe, eliptyczne do 5 × 2,5 cm, zaostrzone lub zaokr±glone u nasady, drobno pi³kowane; w jesieni pomarańczowoczerwone. K w i a t y w V, miododajne, bia³e; zebrane w gźste i pokryte w³oskami grona. O w o c e w VI, kuliste, ciemnopurpurowoczerwone, pokryte sinawym nalotem, soczyste, s³odkie, jadalne. W y s t .: wsch. czź¶ę Ameryki P³n. U p r .: gatunek b. mroz. (> - 29 °C), tolerancyjny w stosunku do gleby, ale preferuje stanowiska wilgotne, znosi ocienienie. Z a s t .: dekoracyjne m³ode wiosenne przyrosty i jesienne przebarwienia. Polecany na wysokie, nieformowane szpalery oraz zadrzewienia autostradowe, przydroæne, przeciwerozyjne, izolacyjne i „ekologiczne” (ptaki chźtnie zjadaj± owoce). P o c h .: nn - <1928.
rodzina Leguminosae - Str±czkowe
podrodzina Papilionoideae Motylkowe
Amorpha L.
Amorfa
Do rodzaju naleæy 15 gatunków wystźpuj±cych w Ameryce P³n. W Polsce uprawia siź w gruncie 6 gatunków i 1 odmianź botaniczn±.
kwatera B/2
003622
Amorpha fruticosa L.
syn.: Amorpha croceolanata Wats., Amorpha fragrans Sweet, Amorpha nonperforata Schrank 1796, Amorpha
occidentalis
Abrams, Amorpha perforata Schrank 1796, Amorpha pubescens Schlchtd. non Willd., Amorpha
tenesensis
Shuttlew. ex Kunze, Amorpha virgata Small
Amorfa krzewiasta
K r z e w 2 - 3 m wysokoci, szeroki, lu¼ny. P ź d y wyprostowane, cienkie, s³abo rozga³źzione. L i c i e sezonowe, do 30 cm d³., nieparzycie pierzastoz³oæone; listki 921(25) eliptyczne lub pod³ugowate, do 4 cm d³., ca³obrzegie, na wierzcho³ku z ocistym wyrostkiem. K w i a t y w VI/VII/VIII, miododajne z br±zowofioletowym p³atkiem, æagielek æó³ty i stulony; pylniki dobrze widoczne; zebrane w k±tach lici lub w szczytowych wyprostowanych, k³osowatych gronach na pździe tegorocznym. O w o c e to str±ki, do 1 cm d³., pokryte gruczo³kami, owocostany pozostaj± na krzewie do wiosny. W y s t .: rod., wsch. i p³d.-wsch. Ameryka P³n. U p r .: mroz. ( - 29 °C), odporna na suszź, znosi zasolenie, dobrze ronie na ubogich glebach, wskazane ciźcia zagźszczaj±ce. P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1999.
rodzina Vitaceae Winorolowate
Ampelopsis Michx. 1803
Winnik, syn. Winolad
Do rodzaju naleæy 25 gatunków p n ± c z y, wystźpuj±cych w Ameryce P³n. i w Azji Wsch. W Polsce uprawianych jest 7 gatunków, 2 odmiany botaniczne i 2 uprawne. Wspinaj± siź przy pomocy rozga³źzionych w±sów czepnych, nie zakończonych przylgami, na wysoko¶ę 8 - 10 m. P ź d y z przetchlinkami, bia³ym rdzeniem i g³adk± kor±. L i c i e sezonowe, skrźtoleg³e, pojedyncze klapowane lub nieparzycie pierzastoz³oæone, d³ugoogonkowe. K w i a t y niepozorne, zielonkawe, obup³ciowe (4)5-krotne, p³atki wolne, zebrane w wierzchotki. O w o c e to niejadalne (!) jagody, z 1 - 4 nasionami. Pn±cza w naszym klimacie s± wraæliwe na mróz, wymagania glebowe maj± podobne jak winorol.
kwatera IVA
003620
Ampelopsis aconitifolia Bunge 1835
syn.: Ampelopsis dissecta Anon. 1874, Vitis aconitifolia (Bunge) Hance 1873, Vitis dissecta Carričre 1868
Winnik tojadowaty
Pn± c z e do 2 - 3 m wysokoci, ronie szybko. L i c i e sezonowe, jasnozielone, pojedyncze 4 - 7 cm d³., g³źboko palczasto powcinane, z 3 - 5 w±skimi, takæe powcinanymi klapami, jakby 5-listkowe. K w i a t y w VII - VIII, zielonkawe, niepozorne. Owoce w IX - X, przed dojrzeniem niebieskawe, pó¼niej æó³te lub pomarańczowe. W y s t .: p³n. i rod. Chiny. Up r .: zad. mroz. ( - 26 °C), lubi miejsca os³oniźte i ciep³e. Z a s t .: dekoracyjne pn±cze dziźki g³źboko powcinanym liciom. Dobre w ogrodach przydomowych do obsadzania niskich pergoli, altan i ogrodzeń. P o c h .: OB Kanagawa - 1993.
kwatera IIC
014018
Ampelopsis delavayana Planch.
syn.: Vitis delavayana Franch., Vitis delavayana (Planch.) Franch. ex Bean
Winnik Delavaya
Pn± c z e ronie szybko. M³ode p źd y s± przewaænie czerwonawe i pokryte w³oskami. L i c i e sezonowe 3,5 cm d³., 3 - 5-klapowe lub trójdzielne, grubo pi³kowane, zaostrzone, u podstawy sercowate, z wierzchu ciemnozielone i prawie nagie, od spodu jasnozielone i równomiernie pokryte w³oskami. O w o c e ciemnoniebieskie do niebieskoczarnych na ogonkach 2 - 3 cm d³., zebrane w lu¼ne owocostany. U p r .: zad. mroz. ( - 26 °C). P o c h .: OB Kanagawa - 1996.
rodzina Ericaceae - Wrzosowate
Andromeda L. 1753
Modrzewnica
Do rodzaju naleæ± 2 gatunki wystźpuj±ce w ch³odnym klimacie na pó³kuli p³n. W Polsce ronie na stanowisku naturalnym 1 gatunek, a uprawiane s± 2 gatunki i 6 odmian. S± to niskie, pe³zaj±ce krzewinki o liciach wielosezonowych i delikatnej budowie. Wszystkie roliny z tego rodzaju zawieraj± siln± toksynź andromedotoksynź (dzia³anie: patrz rodzaj Rhododendron).
kwatera IIC
002680
Andromeda glaucophylla Link 1821
syn.: Andromeda polifolia ssp. glaucophylla (Link) Hult
Modrzewnica siwolistna, syn.: Modrzewnica kutnerowata
K r z e w i n k a 15 - 30 cm wysokoci z cienkimi, s³abo rozga³źzionymi, pe³zaj±cymi i podnosz±cymi siź pźdami. L i c i e wielosezonowe 2 - 3 × 0,5 mm, niebieskozielone, igie³kowate, skrźtoleg³e; na wierzcho³ku i u podstawy zaostrzone, ca³obrzegie, o silnie podwiniźtych do spodu brzegach, obustronnie nagie; z wierzchu ciemnozielone, od spodu z bia³ym, filcowatym kutnerem. K w i a t y w VI/VII, 6 - 7 mm d³., bia³e lub zaróæowione, zros³op³atkowe, dzbanuszkowate; zebrane po kilka na końcach pźdów. W y s t .: Ameryka P³n. wokó³ bieguna. U p r .: b. mroz. (>- 29 °C); wymaga stale wilgotnego i kwanego pod³oæa. P o c h .: Gospodarstwo OgrodniczeSzkó³ka Rolin Wrzosowatych S. Winiowski, Mokrzyska ofiarowa³ S. Winiowski 1989.
kwatera IIC
002681
Andromeda polifolia 'Compacta' {Japonia ?}
syn.: Andromeda polifolia 'Nana', Andromeda polifolia 'Minus'
Modrzewnica zwyczajna 'Compacta', syn.: Modrzewnica pospolita 'Compacta', Modrzewnica pospolita
'Nana', Modrzewnica wielolistna 'Compacta', Modrzewnica pó³nocna 'Compacta'
K r z e w i n k a 15 - 30 × 20 cm, zwarta, niekiedy tworzy roz³ogi, ronie powoli. L i c i e wielosezonowe, gźsto u³oæone, w±skie, z wierzchu intensywnie zielone, od spodu wyra¼nie niebieskozielone bez filcowatego nalotu. K w i a t y w V/VI, intensywnie róæowe; zebrane po 36 w szczytowe grona. U p r .: mroz. ( - 29 °C); odmiana znaleziona w Japonii. P o c h .: Gospodarstwo OgrodniczeSzkó³ka Rolin Wrzosowatych S. Winiowski, Mokrzyska ofiarowa³ S. Winiowski - 1989.
007728
Andromeda polifolia 'Nikko' {Japonia ?}
Modrzewnica zwyczajna 'Nikko', syn.: Andromeda wielolistna 'Nikko'
K r z e w i n k a 20 - 30 cm wysokoci, zwarta, ronie powoli. Pźdy przewieszaj± siź ³ukowato. L i c i e wielosezonowe 2 - 3 cm d³., w±skolancetowate, naprzemianleg³e, z wierzchu ciemnozielone, od spodu srebrzystoniebieskie. K w i a t y w V/VI, 4 × 7 mm, dzwonkowate, róæowe, corocznie bardzo liczne; zebrane po 4 - 8 w gronach na końcach pźdów. U p r .: mrozoodporno¶ę niedostatecznie u nas poznana, prawdopodobnie mroz. ( - 29 °C). P o c h .: szkó³ka w Litomylu 1989.
rodzina Araliaceae - Araliowate
AraliaL. 1753
syn.: Dimorphanthus Miq. 1840, Megalopanax Ekman
Aralia, syn.: Dziźg³awa, Dziźgiel, Bluszczownik
Do rodzaju naleæy oko³o 40 gatunków, wystźpuj±cych g³ównie w subtropikalnej strefie Azji, Ameryki i Australii; w Polsce w uprawie 5 gatunków i 1 odmiana. S± to d r z e w a , k r z e w y i b y l i n y o pźdach grubych, s³abo rozga³źzionych, zwykle opatrzone ostrymi kolcami. L i c i e sezonowe, skrźtoleg³e, pojedynczo lub nawet potrójnie pierzastoz³oæone. K w i a t y obup³ciowe i mźskie, zwykle 5-krotne; zebrane w duæe, z³oæone baldachogrona. O w o c e m jest 2 - 5 nasienny, podobny do jagody, kulisty pestkowiec. Niektóre gatunki mog± byę uprawiane w cieplejszych regionach Polski i wymagaj± gleb æyznych, wilgotnych oraz stanowisk s³onecznych.
kwatera A/11
003624
Aralia elata (Miq.) Seem 1868
syn.: Aralia canescens Siebold et Zucc., Aralia chinensis Harms et Rehder 1916 p.p. non L. 1753, Aralia
chinensis
var. mandshurica (Maxim.) Rehder, Aralia japonica hort , Aralia mandshurica Maxim. 1856, Aralia
spinosa
auct. Miq. 1863 non L. 1753, Dimorphanthus elatus Miq.1840, Dimorphanthus mandshuricus Rupr. et
Maxim. 1859
Aralia wysoka, syn.: Aralia japońska
W uprawie niewielkie d r z e w k o lub wysoki krzew 2 - 4 m wysokoci, w ojczy¼nie drzewo do oko³o 15 m, z rzadk± koron± i grubymi, prawie nie rozga³źzionymi ga³źziami i odrostami korzeniowymi. P ź d y grube i sztywne, pokryte w róænym stopniu krótkimi i mocnymi kolcami. Licie sezonowe, 0,4 - 1,5 m (!) d³., podwójnie pierzaste, z 2 - 4 parami bocznych rozga³źzień i z 3 - 13 listkami, d³. 5 - 12 cm, brzeg nierówno, drobno pi³kowany; nerwy z kolcami; ogonki bardzo krótkie lub prawie brak. K w i a t y w VIII/IX, zebrane w szerokie, ± p³askie baldachy, 30 - 40 cm rednicy, z krótk± osi± g³ówn±. W y s t .: p³n.-wsch. Azja Japonia, Pó³w. Koreański, rosyjski Daleki Wschód, Mandæuria. U p r .: mroz. ( - 29 °C), w bardzo surowe zimy przemarza, ale dobrze regeneruje z korzeni. P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1999.
kwatera IIIF
012574
Aralia atropurpurea Franch. 1896
Aralia czerwonopźdowa
K r z e w w uprawie 1,5 2(3) m wysokoci, w ojczy¼nie drzewo o grubym kolczastym pniu. Pźdy kolczaste, buraczkowoczerwone (!) st±d nazwa. L i c i e sezonowe, ciemnozielone, ponad 1 m(!) d³., czźsto podwójnie nieparzystopierzaste; listki do 12 cm d³., jajowate lub eliptyczne, pi³kowane; nerw g³ówny i ogonki liciowe kolczaste. K w i a t y w VIII/IX, zebrane u nasady pióropusza lici w parasolowate baldachogrona. W y s t .: Chiny. U p r .: mrozoodporno¶ę niedostatecznie u nas poznana, prawdopodobnie ndost. mroz. ( - 18 °C). Nie toleruje gleb wapiennych, znosi boczne ocienienie, lubi wysok± wilgotno¶ę powietrza. Wyj±tkowo oryginalny krzew, o ogromnych liciach i okaza³ych kwiatostanach; w Polsce tylko w 4 kolekcjach. P o c h .: Arboretum SGGW w Rogowie ofiarowa³
J.Tumi³owicz - 1995.
rodzina Ericaceae - Wrzosowate
Arctostaphylos Adans. 1763
M±cznica
Do rodzaju naleæy 50 - 70 gatunków wystźpuj±cych w Ameryce P³n. i ¦r. oraz 1 wystźpuj±cy wokó³ biegunowo na pó³kuli p³n. W Polsce na stanowisku naturalnym ronie 1 gatunek, a w uprawie znjadu± siź 4 odmiany. K r z e w y lub ma³e drzewka o pźdach gźsto ulistnionych. L i c i e wielosezonowe, sztywne, skrźtoleg³e, zwykle ca³obrzegie. K w i a t y zros³op³atkowe, dzbanuszkowate, drobne, bia³e lub róæowe zwisaj± w szczytowych gronach lub wiechach. O w o c e m j e s t pestkowiec podobny do jagody.
PL,Rchr.
kwatera: IIB, IIC .
002683
Arctostaphylos uva-ursi (L.) Spreng. 1825
M±cznica lekarska
K r z e w i n k a , p³oæy siź nisko i tworzy rozleg³e kobierce. Li c i e wielosezonowe 1,5 - 3 cm d³. odwrotnie jajowate, skórzaste, z wierzchu ciemnozielone, od spodu janiejsze, na wierzcho³ku tźpe lub wciźte; brzeg lekko podwiniźty; pocz±tkowo delikatnie orzźsiony, pó¼niej nagi. K w i a t y w drugiej po³. IV - V, beczu³kowate, 5-krotne, bia³e lub róæowe; zebrane po kilka w szczytowych gronach, miododajne. Owo c e dojrzewaj± w VII - IX i utrzymuj± siź przez zimź, 6 - 8 mm red., kuliste, czerwone, b³yszcz±ce, m±czyste pestkowce. Wy s t .: wokó³ biegunowo na pó³kuli p³n., w Polsce w widnych borach sosnowych. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), lubi gleby lekkie, piaszczyste i kwane. Jest rolin± pioniersk± na glebach ubogich, piaszczystych i rumoszu skalnym. Wskazane stanowiska pó³cieniste lub s³oneczne oraz os³anianie stroiszem na zimź, przed wysuszaj±cymi wiatrami (licie czerniej±). Z a s t .: doskona³a jako rolina okrywowa na glebach ubogich oraz do zwiźkszenia róænorodnoci upraw lenych. Uprawiaę moæna tylko roliny pochodz±ce z licencjonowanych szkó³ek. W a r t o w i e d z i e ę : licie (Folium Uvae-ursi) zawieraj± glukozydy fenolowe (arbutyna i metyloarbutyna), wolne hydrochinony, flawonoidy, garbniki, trójterpeny i kwasy organiczne. Stosowane s± jako rodek antyseptyczny w ³agodnych zakaæeniach dróg moczowych, stanach zapalnych oraz przy z³ej pracy nerek. P o c h .: OBUWr. Wroc³aw - 1989.
rodzina Aristolochiaceae - Kokornakowate
Aristolochia L.
Kokornak
Do rodzaju naleæy oko³o 300 gatunków bylin i krzewów, czźsto pn±cych, wystźpuj±cych przewaænie w tropikach. W Polsce w naturze ronie bylinowy kokornak powojnikowy (A. clematitis L.), a uprawiane s± w gruncie 3 gatunki rolin zdrewnia³ych.
fot.122
571 panorama. 21b; kwatera: IA, IIIC;
003625
Aristolochia macrophylla Lam. 1754
syn.: Aristolochia durior sec. Rehder 1921 non Hill 1773, Aristolochia Sipho L'Hér. 1784, Isotrema durius
(Hill.) H.Huber, Isotrema macrophylla (Lam.) C.F.Reed, Isotrema sipho (L'Hér.) Raf.
Kokornak wielkolistny
Krzew w uprawie pnie siź do 5 - 6 m wysokoci, w ojczy¼nie do 9 - 15 m, ronie szybko. P ź d y ciemnozielone, nagie, owijaj± siź wokó³ podpór. K o r o w i n a i korzenie pachn± aromatycznie. L i c i e sezonowe, 7-30(50) × 7-30(45) cm, sercowate, z wierzchu ciemnozielone, od spodu janiejsze, w m³odoci pokryte delikatnymi w³oskami, pó¼niej nagie; jesieni± ³adnie æó³te. K w i a t y w V/VI, z ma³ym listkowym przykwiatkiem, fajkowate, oko³o 3 cm d³., z 3 - 5-klapowym, szeroko odstaj±cym, br±zowofioletowym ko³nierzykiem 1,5 - 2 cm red., na zewn±trz æó³tawozielone z fioletowym odcieniem; ukryte pod li¶ęmi zwisaj± po 1 - 2 w k±tach lici, na szypu³kach 3 - 5 cm d³. O w o c e we IX, zawi±zuj± siź rzadko, s± to wyd³uæone torebki 610 cm d³. i 3 cm red., wisz± na rolinie, podobne do ma³ych ogórków. W y s t .: wsch. tereny USA. U p r .: w zaleænoci od pochodzenia od dost. mroz. ( - 23 °C) do zad. mroz. ( - 26 °C). Lubi gleby wieæe, æyzne, wilgotne, stanowiska cieniste lub pó³cieniste, odporny na warunki miejskie Wymaga silnych podpór. Z a s t .: jedno z atrakcyjniejszych pn±czy na stanowiska zacienione, cenne do podsadzania pni starych drzew oraz jako ciel±ca siź po ziemi rolina okrywowa. W a r t o w i e d z i e ę : kwiaty s± pu³apkami dla owadów, które je zapylaj±, jednak po pewnym czasie s± z nich uwalniane. P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1989; ZFiA Bolestraszyce ofiarowa³ J. Piórecki - 1996.
rodzina Rosaceae - Róæowate
Aronia Medik. 1789
syn.: Malus, Mespilus, Pyrus, Sorbus, Photinia podrodzina Maloideae Jab³kowe
Aronia
Do rodzaju naleæ± tylko 3 gatunki krzewów wystźpuj±ce w p³n.-wsch. Ameryce P³n., g³ównie w USA. W Polsce uprawiane s± 3 gatunki i kilka odmian uprawnych. Aronia nie róæni siź w istotny sposób od rolin z rodzaju g³ogownik (Photinia), ale systematycy pozostawili nazwź rodzajow± aronia jako nomen conservandum. S± to k r z ewy ozdobne i owocowe o liciach pojedynczych, eliptycznych lub odwrotnie jajowatych, drobno pi³kowanych lub karbowanych i z±bkach zakończonych ciemnoczerwonymi gruczo³kami. K w i a t y rozkwitaj± w V(VI), s± bia³e lub róæowe, zebrane w baldachogrona. O w o c e jab³kowate do 1,2 cm red., czerwone lub czarne, jadalne. Wymagania siedliskowe przeciźtne.
kwatera IIIB
003627
Aronia melanocarpa (Michx.) Elliott 1821
syn.: Aronia nigra Dippel, Aronia nigra Koehne 1893, Hahnia arbutifolia ssp. nigra Medik. 1793, Mespilus
arbutifolia
var. melanocarpa Michx. 1803, Photinia melanocarpa (Michx.) K.R.Robertson et J.B.Phipps, Pyrus
melanocarpa
(Michx.) Willd., Sorbus melanocarpa Heynh. 1840.
Aronia czarna, syn.: Aronia czarnoowocowa, Aronia ciemnoowocowa
K r z e w do 1 - 1,5(2) m wysokoci, niekiedy tworzy roz³ogi. Pźd y nagie. Li c i e sezonowe, 2 - 6 cm d³., o wyra¼nej nerwacji, eliptyczne lub odwrotniejajowate, do 6 cm d³., jesieni± br±zowoczerwone. K w i a t y w V, bia³e, do 1,5 cm red. O w o c e w VIII, czarne, b³yszcz±ce, do 8 mm red., szybko opadaj±, jadalne. W y s t .: wsch. czź¶ę Ameryki P³n. Up r .: b. mroz. (> - 29 °C), do¶ę wytrzyma³a na suszź, lubi stanowiska s³oneczne, dobrze ronie na glebach læejszych. P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1990.
kwatera IVF
009223
Aronia × prunifolia (C.K.Schneid.) Gräbn.
[A. arbutifolia × A. melanocarpa]
syn.: Aronia atropurpurea Britton 1901, Aronia arbutifolia var. atropurpurea (Britt.)Schneid., Aronia floribunda
Spach 1834, Aronia mitschurinii Skvortsov et Maitul., Aronia prunifolia Marshall 1785, Aronia prunifolia
(Marshall) Rehder 1938, Mespilus prunifolia Marschall 1785, Photinia × floribunda, Pyrus floribunda Lindl.
Aronia liwolistna, syn.: czarna jarzźbina
Wyprostowany k r z e w do 4 m wysokoci, mieszaniec introgresywnego pochodzenia. L i c i e sezonowe, odwrotnie szerokojajowate, 6 - 10 cm d³., spodem gźsto pokryte w³oskami, jesieni± przebarwiaj± siź na czerwono. O w o c e w VII/VIII, do 1 cm red., purpurowoczerwone do czarnoczerwonych. W y s t .: Ameryki P³n. Ontario, Virginia, Indiana, Nowa Funlandia. Z a s t .: w Europie w uprawie od dawna wielkoowocowe odmiany „czarnej jarzźbiny, m.in.: 'Aron', 'Nero', 'Sarina', 'Viking'. S± to cenione krzewy owocowe o duæej zawartoci witaminy C i P, doskona³e na soki i nalewki. U p r .: mroz. ( - 29 °C). P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1990.
511 panorama. 20; kwatera IIIE
007865
Aronia × prunifolia 'Viking'
[(A. arbutifolia × A. melanocarpa) × ?]
syn.: Aronia floribunda 'Viking', Aronia melanocarpa 'Viking', Aronia prunifolia 'Viking'
Aronia liwolistna 'Viking'
Odmiana sadownicza, wielkoowocowa, czźsto szczepiona na podk³adce jarzźbiny. U p r .: mroz. (- 29 °C). P o c h .: Szkó³ki Kórnickie Zak³adu Dowiadczalnego PAN - 1991.
rodzina Annonaceae - Flaszowcowate
Asimina Adans. 1810
Urodlin
Do tego egzotycznego rodzaju naleæy 8 gatunków wystźpuj±cych w p³d.-wsch. Ameryce Pó³nocnej, czźsto wzd³uæ okresowo wylewaj±cych rzek. S± to k r z e w y lub niekiedy ma³e d r z e w a o liciach sezonowych lub zawsze zielonych. W Polsce uprawiany jest w gruncie tylko jeden gatunek, pozosta³e moæna uprawiaę jedynie jako roliny szklarniowe.
009322
Asimina triloba (L.) Dunal 1817
Urodlin trój³atkowy
Ma³e drzewko 10 - 15 m wysokoci lub duæy, wyprostowany k r z e w o gźstej koronie - w Polsce w zaleænoci od surowoci zimy, oko³o 3 - 5 m wysokoci. L i c i e sezonowe, 15 - 30 × 4,5 - 12 cm, odwrotniejajowate, ca³obrzegie, klinowate u nasady; m³ode gźsto pokryte czerwonobr±zowymi w³oskami, zgniecione nieprzyjemnie pachn±. K w i a t y w IV/V, dzwonkowate, 4 - 5 cm rod., 6-p³atkowe, o brunatnopurpurowych, karbowanych p³atkach; pojedynczo zwisaj± w k±tach lici, a zapylane s± przez nocne owady. O w o c em s± wielonasienne br±zowe jagody, 5 - 15 × 3,5 cm, pokryte grub± skór± i wype³nione kremowym, jadalnym mi±æszem, waæ± oko³o 30 dkg. U p r .: ndost. mroz. ( - 18 °C) do dost. mroz. ( - 23 °C). Wymaga miejsca ciep³ego, os³oniźtego od wiatru oraz okrywania na zimź; wskazane ció³kowanie gleby przed zim±. Z a s t .: Indianie stosowali j± jako rolinź lecznicz± i nazywali pawpaw. Interesuj±ca rolina owocodajna, ale tylko dla kolekcjonerów. P o c h .: Arboretum SGGW w Rogowie ofiarowa³ J. Tumi³owicz - 2000.
rodzina Cornaceae (d. Aucubaceae) Dereniowate
Acuba Thunb. 1783
Aukuba, syn.: Ospielica
Do rodzaju naleæ± 34 gatunki, wystźpuj±ce w Chinach, Japonii i w Himalajach; w Polsce w uprawie gruntowej jedna odmiana, pozosta³e to roliny szklarniowe.
548 panorama. 21a; kwatera IIC
008742
Aucuba japonica 'Variegata' (<1789)
syn.: Aucuba japonica maculata Regel 1866?, Aucuba japonica variegata Dombrain, Aucuba maculata Regel
Aukuba japońska 'Variegata', syn. Aukuba japońska odm. pstrolistna
K r z e w dwupienny (okaz wojs³awicki (+) ), w zach. Polsce 1 - 3 m wysokoci w zaleænoci od surowoci zimy. L i c i e wielosezonowe, 10 - 20 cm × 5 -10 cm, grube, b³yszcz±ce, gźsto æó³to upstrzone (!), eliptycznojajowate, z duæymi tźpymi zźbami. K w i a t y w III/IV, rozdzielnop³ciowe, dwupienne, drobne, 7 mm red., 4-krotne, brunatnoczerwone; zebrane w wiechy. U p r .: ndost. mroz. ( - 18 °C). Wymaga miejsca s³onecznego, ciep³ego, os³oniźtego od wiatru oraz okrywania na zimź i ochrony przed wiosennym s³ońcem; wskazane ció³kowanie przed zim±. W Wojs³awicach ronie okaz rozmnoæony w 1989 r., który posadzono do gruntu w 1992 r.; os³aniany na zimź, tylko nieznacznie przemarza powyæej os³on. Po przemarzniźciu wykazuje duæ± zdolno¶ę do regeneracji, dziźki silnemu systemowi korzeniowemu. Znamy kilkunastoletnie okazy, oko³o 3 m wysokoci, zdrowo rosn±ce we Wroc³awiu. Z a s t .: ³adna rolina o liciach wielosezonowych, ale tylko dla kolekcjonerów lub jako rolina uprawiana w pojemniku i zimowana w pomieszczeniu. P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1989.
rodzina Ericaceae - Wrzosowate
BruckenthaliaReichenb. 1831
Brukentalia
Rodzaj reprezentowany jest tylko przez 1 gatunek.
kwatera IIA
002684
Bruckenthalia spiculifolia (Salisb.) R c h r . b. 1831
syn.: Erica spiculifolia Salisb. 1802
Brukentalia ostrolistna
K r z e w i n k a do 25 cm wysokoci, podobna do miniaturowego wrzosu lub wrzoca. L i c i e wielosezonowe 3 - 5 × 0,5 mm, igie³kowate, skrźtoleg³e, bardzo gźsto u³oæone na cienkim pździe, z wierzchu zielone, od spodu bia³awe. K w i a t y w V/VI, 3 mm d³., dzwonkowate, zros³op³atkowe, róæowe; osadzone w k±tach lici tworz± ulistnione, k³osowate kwiatostany. O w o c e : drobne torebki otoczone suchym okwiatem. W y s t .: góry P³w. Ba³kańskiego. U p r .: dost. mroz. ( - 23 °C), wymaga gleb kwanych i lekkiego okrycia na zimź. Z a s t .: ogrody „wrzosowiskowe w najcieplejszych regionach Polski. P o c h .: Gospodarstwo OgrodniczeSzkó³ka Rolin Wrzosowatych S. Winiowski, Mokrzyska ofiarowa³ S. Winiowski - 1989.
rodzina Berberidaceae - Berberysowate
Berberis L. 1753
Berberys, syn. Kwanica
Do rodzaju naleæy 450 gatunków wystźpuj±cych w Eurazji, Ameryce i Afryce. W Polsce w naturze ronie 1 gatunek (B. vulgaris L.), a uprawiane s±: 64 gatunki, 3 odmiany botaniczne, 9 mieszańców miźdzygatunkowych i 38 odmian uprawnych. Cierniste k r z e w y o liciach sezonowych lub wielosezonowych, skrźtoleg³ych, pojedynczych, zwykle kolczasto pi³kowanych. K w i a t y æó³te lub pomarańczowe, charakterystycznie, nieprzyjemnie pachn±. Jagody jedno- lub wielonasienne, czerwone lub granatowoczarne, z sinawym nalotem. D r e w n o ga³źzi i korzeni intensywnie æó³te. Gatunki o liciach sezonowych preferuj± gleby lekkie, przepuszczalne, natomiast o liciach wielosezonowych bardziej æyzne, ale nie zimne, ciźækie, wilgotne. Lubi± miejsca os³oniźte, s³oneczne lub pó³cieniste. Odporno¶ę na niskie temperatury róæna u poszczególnych gatunków. Wszystkie doskonale znosz± ciźcie i formowanie. W a r t o w i e d z i e ę o odmianach polskich, których nie ma w Wojs³awicach: Berberis × chopinii 'Chopin' {W. Seneta/Szkó³ki Miejskie Warszawa oko³o -1965}.
kwatera A/0
009550
Berberis aristata DC.
syn.: Berberis chitra Lindl.
Berberys ocisty
K r z e w w ojczy¼nie do 3 m wysokoci. P ź d y przewieszaj± siź, s± nagie, okr±g³e, najpierw æó³tobr±zowe, pó¼niej szare. L i c i e sezonowe, 36 cm d³., lancetowate do jajowatolancetowatych, równobrzegowe lub z 3 - 5 d³ugimi kolczastymi wyrostkami, w grupach po 3 - 6; obustronnie zielone lub od spodu bia³awe lub æó³tozielone. K w i a t y w V, 10 - 14 mm red., æó³te, na zewn±trz czźsto czerwieniej±ce; zebrane po 10-25 w grona d³. 5 - 10 cm. Ciernie pojedyncze lub trójdzielne. O w o c e do 1 cm d³., wrzecionowate, czerwone, niebieskawo nabieg³e.W y s t .: Nepal, Butan, p³n. Indie.U p r .: dost. mroz. ( - 23 °C). P o c h .: OB Berlin Dahlem - 1994.
fot.132
573 panorama.: 21b, 25; kwatera A/2;
003637
Berberis thunbergii 'Atropurpurea' L.Renault 1913 {Renault Nursery <1913/ok. 1926}
syn.: Berberis Thunbergii atropurpurea Chenault 1926, Berberis thunbergii f. atropurpurea (Chenault) Rehder
Berberys Thunberga 'Atropurpurea', syn.: Berberys Thunberga odm. purpurowa
Nazwa zbiorowa dla k r z e w ó w rozmnaæanych z nasion wolniej rosn±cych od gatunku i o liciach purpurowoczerwonych z których selekcjonowane s± nowe odmiany i dla zachowania odrźbnych cech rozmnaæane dalej tylko wegetatywnie. Owoce drobniejsze i wźæsze od gatunku. U p r .: odmiana b. mroz. (> - 29 °C), cenna na formowane lub nieformowane, obronne, kolorowe æywop³oty jesieni± intensywnie purpurowoczerwone. P o c h .: Arboretum Lene w ¦lizowie ofiarowa³ S. Sźktas - 1996.
566 panorama. 21b; kwatera IA
007838
Berberis thunbergii 'Atropurpurea Nana' Eck-Boorsb. 1942 {G. van Eck-Boorsboom
<1942/1942}
syn.: Berberis thunbergii 'Crimson Beauty'; Berberis thunbergii 'Kleiner Favorit'; Berberis thunbergii 'Little
Favourite'
Berberys Thunberga 'Atropurpurea Nana', syn. Berberys Thunberga odm. purpurowa niska
K r z e w poduchowaty, gźsty, przy 30 - 50 cm wysokoci jest 2 - 3-krotnie szerszy, ronie bardzo powoli. L i c i e purpurowe, jak u B. thunbergii 'Atropurpurea', ale mniejsze. Odmiana podobna do B. t. 'Bagatelle'. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C). Wyj±tkowo atrakcyjna i cenna odmiana do ogrodów skalnych i na niskie æywop³oty, takæe jako zieleń miejska. W miejscach zacienionych barwa zanika (!). P o c h .: Gospodarstwo Szkó³karskie L. i G. Kurowscy, Końskowola ofiarowa³ L. Kurowski - 1995.
570 panorama. 21b; kwatera IA
003638
Berberis thunbergii 'Aurea' Howarth 1935 {Howarth/Cole Nursery 1930/1936}
Berberys Thunberga 'Aurea', syn.: Berberys Thunberga odm. z³ocista
K r z e w 1 - 1,5 m × 2 m, kopulasty, zwarty, z ga³źziami czźsto rozchylaj±cymi siź na boki, ronie powoli. P ź d y czerwone lub czerwonobr±zowe, g³źboko bruzdkowane, nagie; ciernie 0,5 - 2 cm d³., pojedyncze lub rzadko trójdzielne. L i c i e sezonowe, 1 - 2 (3) cm d³., jaskrawoæó³te, m³ode czź¶ciowo zaczerwienione, zwykle ³opatkowate, klinowato u podstawy, najszersze w górnej czź¶ci, ca³obrzegie; jesieni± czerwone. K w i a t y bia³e (!), 6 - 10 mm red.; zwisaj± wzd³uæ ga³źzi pojedynczo lub w pźczkach po 2- 5. O w o c e 8 - 10 mm d³., eliptyczne. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), ale m³ode licie w miejscach nas³onecznionych niekiedy (po deszczu) ulegaj± „poparzeniu”. P o c h .: Gospodarstwo Szkó³karskie L. i G. Kurowscy, Końskowola ofiarowa³ L. Kurowski - 1990.
kwatera: A/2, XIII
008381
Berberis thunbergii 'Kórnik' katalog Szkó³ek Kórnickich 1991 {J. Król/Szkó³ki Kórnickie
ok. 1980/1991}
syn.: Berberis thunbergii 'Kórnik I'
Berberys Thunberga 'Kórnik'
Siewka znaleziona w Szkó³kach Kórnickich o liciach zielonobia³ych, z marmurkowatym rysunkiem, latem prawie zielonych (katalog Szkó³ek Kórnickich 1991). U p r .: odmiana b. mroz. (> - 29 °C), we Wroc³awiu przetrwa³a, bez okrywania i bez szkód mrozowych, zimź z temp. - 32°C przy gruncie. Interesuj±ca odmiana o barwnych liciach, cenna na æywop³oty i do zestawień kolorystycznych z innymi krzewami. P o c h .: Arboretum Kórnickie Instytutu Dendrologii PAN ofiarowa³ T. Bojarczuk - 1995; OBUWr Wroc³aw - 1998.
199 panorama. 5; kwatera XIB
011587
Berberis buxifolia 'Nana' Carričre 1867 {Francja ok. 1826}
syn.: Berberis dulcis nana Carričre 1867
Berberys bukszpanolistny 'Nana', syn.:Berberys bukszpanolistny odm. kar³owa
Gźsty k r z e w dorastaj±cy tylko do 0,3-0,5 m wysokoci, ronie bardzo powoli i prawie nie kwitnie. P ź d y ma bruzdkowane, br±zowe, zwykle drobno omszone, ciernie bardzo krótkie trójdzielne lub pojedyncze. L i c i e wielosezonowe (w mro¼ne zimy sezonowe), zielone, okr±g³awe. U p r .: prawdopodobnie ndost. mroz. ( - 18 °C) lub do¶ę mroz. ( - 20,5 °C), moæe byę stosowany na obwódkowe æywop³oty tylko w cieplejszych regionach Polski. W a r t o w i e d z i e ę : gatunek B. buxifolia pochodzi z Ameryki P³d. z Chile i Argentyny(!). P o c h .: Szkó³ka Drzew i Krzewów „KULAS”, Pisarzowice - 1995.
kwatera IVD
009323
Berberis × chopinii 'Mazurek' Seneta 1991 {W. Seneta/J. J. Widajowie 1989/1995}
[selekt B. × chopinii 'Purpurowy']
Berberys Chopina 'Mazurek'
Mateczny k r z e w oko³o 2 m wysokoci [..] z odrostami korzeniowymi i cierniami w dolnej czź¶ci pźdów typowymi dla B. koreana. L i c i e do ok. 9 cm × 6 cm, szerokie, na wierzcho³kach + zaokr±glone lub krótko zaostrzone, gźsto pi³kowane lub prawie z±bkowane; (Dolatowski 1999); wiosn± zielone, w maju ciemnopurpurowe, w czerwcu zabarwione juæ tylko na końcach pźdów wtedy krzew dwubarwny. U p r .: prawdopodobnie b. mroz. (> - 29 °C). P o c h .: Æelazowa Wola ofiarowa³ W. Seneta - 1994.
247 panorama. 6; kwatera IVB
003629
Berberis × chopinii 'Purpurowy' Seneta 1965 {W. Seneta/Szkó³ki Miejskie Warszawa ok.
1960/ok. 1965}
[B. koreana + × B. vulgaris 'Atropurpurea']
syn.: Berberis × chopinii 'Atropurpurea' W.Seneta 1965, Berberis koreana 'Atropurpurea' hort.
Berberys Chopina 'Purpurowy', syn.: Berberys Chopina odm. purpurowa
Nazwa zbiorowa dla czerwonolistnych krzewów berberysu Chopina. Cechy róæne. O w o c e zbliæone do Berberis vulgaris. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C). P o c h .: nn ofiarowa³ Zwi±zek Szkó³karzy Polskich - 1999.
kwatera XIII
007818
Berberis gagnepainii var. lanceifolia Ahrendt 1941
syn.: Berberis gagnepainii hort., Berberis acuminata Stapf. non Franch 1886
Berberys Gagnepaina odm. lancetowata
K r z e w do 1,5 m wysokoci, gźsty, roz³oæysty, o lekko zwisaj±cych ga³±zkach. P źd y ob³e, æó³tawoszare z bardzo drobnymi brodawkami. Ciernie trójdzielne, cienkie, 12 cm d³. L i c i e wielosezonowe, 3 - 10 × 1 - 2 cm, z podwiniźtym i falistym brzegiem, z 12 - 40 z±bkami, z wierzchu ciemnozielone i matowe, od spodu zielonoæó³te, b³yszcz±ce, ze s³abo widoczn± nerwacj±. Podobny do B. julianae (licie sztywniejsze, niefaliste, pźdy bez brodawek) i czźsto z nim mylony lub z B. gagnepainii (licie do 4 cm d³.). K w i a t y w V - VI, 1 - 2 cm red., z³ocistoæó³te; zebrane po 2 - 5 (10) w pźczki, w k±tach górnych lici. O w o c e we IX - X, 8 - 10 mm d³., pod³uæniejajowate, niebieskoczarne z nalotem i bez znamion (!). Wy s t .: Chiny Hubei, Sichuan. U p r .: zad. mroz. ( - 26 °C), w uprawie od 1903 r, w Polsce od 1924 r. P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1992.
kwatera XIII
009281
Berberis jamesiana Forrest et W.W.Sm.
syn.: Berberis integerrima Franch. non Bunge, Berberis nummularia var. sinica C.K.Schneid.
Berberys Jamesa
K r z e w 2 × 1,5 m, wyprostowany i zwarty. L i c i e sezonowe do 10 cm d³., jajowate, ca³obrzegie lub drobno pi³kowane, oliwkowozielone, od spodu z szarym nalotem; jesieni± czerwone. K w i a t y w VI/VII, æó³te, 5 mm red.; zebrane po 20-40 w zwisaj±ce grona. O w o c e oko³o 1 cm red., kuliste koralowoczerwone. W y s t .: Chiny p³n.-zach. Yunnan. Up r .: dost. mroz. ( - 23 °C). P o c h .: RHS Wisley - 1993.
kwatera XIII
003633
Berberis julianae C.K.Schneid. 1913
Berberys Julianny
K r z e w 1,5-2,5 m wysokoci, wyprostowany, zwarty. P źd y m³ode æó³tawe, dwuletnie æó³tawoszare lub æó³tawobr±zowe; ciernie 13(4) cm d³., bardzo sztywne. L i c i e wielosezonowe, 3 - 8 × 12,5 cm, eliptyczne do lancetowatych, bardzo sztywne i skórzaste, z wierzchu ciemnozielone i b³yszcz±ce, od spodu matowe, sinozielone, ze s³abo widoczn± nerwacj±. Brzeg silnie kolczasto pi³kowany, z 2040 z±bkami. K w i a t y w V, oko³o 1 cm red., æó³te lub czerwono nabieg³e, szypu³ki 1 - 2 cm d³.; zebrane po oko³o 20 w pźczkach. Owoce rednio 8 mm d³., wyd³uæone, granatowe z bia³ym nalotem. Podobny do B. gagnepainii i B. lempergiana. W y s t .: rod. Chiny zach. Hupei. U p r .: dost. mroz. ( - 23 °C), w uprawie od 1900 r., w Polsce od 1924 r. P o c h .: OBUWr Wroc³aw - 1989.
kwatera XIII
008379
Berberis lempergiana Ahrendt
Berberys Lemperga

K r z e w 1-2(3) m wysokoci, gźsty, podobny do B. gagnepainii var. lanceifolia i B. julianae (czź¶ę systematyków przypuszcza, æe jest to mieszaniec z B. julianae). L i c i e wielosezonowe, lancetowate 610 × 2 - 2,5 cm, szarozielone, spodem b³yszcz±ce, najszersze w po³owie blaszki, z 15 - 25 cierniami po kaædej stronie. K w i a t y wiźksze od B. julianae, ale nieliczne. Owoce duæe, z 2 - 3 nasionami.   W y s t .: Chiny. U p r .: zad. mroz. ( - 26 °C); lubi stanowiska s³oneczne i pó³cieniste, niewybredny w stosunku do gleby; ozdobny z trwa³ych lici. Polecany do nasadzeń grupowych. P o c h .: Szkó³ki Kórnickie Zak³adu Dowiadczalnego PAN - 1990.
297 panorama. 9; kwatera XIII
009457
Berberis × media 'Red Jewel'
[sport od B. × media 'Parkjuweel']
syn. Berberis × media 'Park Jewel'
Berberys poredni 'Red Jewel'
K r z e w do 1-1,5 m wysokoci, gźsty, podobny do zielonolistnego B. × media 'Parkjuweel'. P ź d y czerwonobr±zowe, g³adkie, z cierniami do 2,5 cm d³. L i c i e 1,5 - 3 cm d³., sezonowe utrzymuj±ce siź do wiosny lub w ³agodne zimy dwusezonowe, intensywnie b³yszcz±ce, pocz±tkowo br±zowoczerwone, pó¼niej zieleniej±ce i z metalicznym po³yskiem; z 34 ciernistymi z±bkami po kaædej stronie blaszki. K w i a t y w V/VI, æó³te, zebrane s± po 1 - 4. O w o c e zawi±zuj± siź rzadko. U p r .: odmiana do¶ę mroz. ( - 20,5 °C), lubi stanowiska os³oniźte od wysuszaj±cych wiatrów, s³oneczne lub pó³cieniste; nie wymagaj±ca w stosunku do gleby; polecana do nasadzeń grupowych lub na niskie æywop³oty. P o c h .: Szkó³ka Drzew i Krzewów „KULAS”, Pisarzowice - 1995.
613 panorama. 25; kwatera A/2, IA
003828
Berberis × ottawensis 'Superba' J.D.(?)Ruys {?/Van Ruys <1943/1943}
[B. thunbergii × B. vulgaris]
syn.: Berberis thunbergii atropurpurea superba Ruys
Berberys ottawski 'Superba', syn.: Berberys ottawski odm. wspania³a
K r z e w do 2-3 m wysokoci, o d³ugich, wzniesionych pźdach, ronie silnie. L i c i e ciemnoczerwonopurpurowe z metalicznym ciemnoniebieskim, niekiedy prawie czarnym po³yskiem, na bujnych d³ugopźdach do 6 × 2 cm d³., zwykle okr±g³e, ca³obrzegie lub z niewieloma z±bkami; jesieni± karmazynowe. K w i a t y æó³te i czerwone, zebrane w baldaszki lub (i) w pźczki. O w o c e jajowate, jasnoróæowoczerwone. U p r .: mroz. ( - 29 °C), czźsto stosowany jako podk³adka do szczepień. Niekiedy B. × ottawensis 'Purpurea' (nazwa zbiorowa dla rolin o liciach purpurowych, uzyskanych z siewu) traktowany jest b³źdnie jako synonim dla B. × ottawensis 'Superba'. P o c h .: Szkó³ka Drzew i Krzewów „KULAS”, Pisarzowice - 1988, 1996.