Osobliwości dendrologiczne Arboretum
Stona główna   Osobliwości  

Buk pospolity 'Purpurea Pendula' (Fagus sylvattica 'Purpurea Pendula')
Jest to cenna, karłowata odmiana powstała w Niemczech w1865 r. rośnie powoli, w Wojsławicach ma około 5 m. wysokości, i  silnie przewisające gałęzie i purpurowe liście. Posadzona została w Arboretum w okresie międzywojennym przez Arno von Oheimba. Tak stary okaz należy w Polsce do rzadkości.
Cedr libański
(Cedrus libani A. Rich. ssp. libani)
Drzewo herbowe Libanu i Syrii. Rośnie na skałach wapiennych w górach Turcji, Libanu i Syrii. Jest potężnym drzewem, osiągającym 50 m. wysokości i 2 m. średnicy pnia. Korony starych drzew mają kształt parasolowaty, z poziomo ułożonymi konarami. Aromatyczne drewno, niegdyś niezwykle cenne, uważano za nie- zniszczalne.Sztywne igły utrzymują się na drzewie 3 - 6 lat. Duże jajowate, stojące szyszki (7 - 11 cm.wysokości) dojrzewają w 2-3 roku i stopniowo rozsypują się na drzewie.Cedr rosnący w Wojsławicach jest obecnie największym i najstarszym w Polsce; został posadzony w 1965 r. Pierwsze szyszki zawiązał w 1989 r., a w 2000 r.samorzutnie się obsiał.

Cedrzyniec kalifornijski Korowina cedrzyńca kalifornijskiego
Cedrzyniec kalifornijski
(Calocedrus decurrens (Torr.) Florin)

Gatunek ten występuje tylko w górskich rejonach Kalifornii i Oregonu, gdzie osiąga wiek 600 - 700 lat i wysokość 45 m.Jest wąskostożkowym drzewem o spłaszczonych i szorstkich gałązkach, z charakterystycznym terpentynowym aromatem. Ma igły w formie łusek i małe początkowo białe szyszki. Nazwę polską - cedrzyniec otrzymał dlatego,że czerwone zabarwienie drewna i jego charakterystyczny zapach są podobnie intensywne jaku cedru.Gatunek ten spotykany jest tylko w cieplejszych rejonach zachodniej Polski.

Głowocis japoński
(Cephalotaxus harringtonia (Knight ex Forbes) K.Koch)

Pochodzi z Chin i Japonii. Jest niewysokim, krzaczastym, dwupiennym drzewem iglastym podobnym do naszego rodzimego cisa, lecz o znacznie dłuższych igłach. Tworzy nasiona otoczone śliwkokształtną, brązowozieloną osnówką długości 2-3 cm. Zawiera substancje wspomagające leczenie niektórych form raka.Jest niecałkowicie mrozoodporny i dlatego polecany do uprawy tylko w Polsce Zachodniej.

Kwiatostan hortensji
Hortensja Sargenta
(Hydrangea sargentiana Rehder)

Chiński krzew 2 - 3 m wysokości, szeroko rozrastający się za pomocą podziemnych rozłogów. Oryginalny dzięki szarym, aksa- mitnym włoskom gęsto pokrywającym duże liście i nierozgałęzio- ne pędy. Kwiatostany ma plaskie, duże do 25 - 30 cm średnicy, złożone z drobnych liliowofioletowych kwiatów płodnych i białych sterylnych.Krzew ten jest dość wrażliwy na mrozy, dlatego nieczęsto spotykany w naszym kraju.
Jesion wyniosły 'Heterophylla Pendula'
(Fraxinus excelsior 'Heterophylla Pendula')
Bardzo rzadko spotykana odmiana jesionu, powstała w Berlinie w szkółkach F. L.Spätha około 1898 r. Jest to klon żeński, o pokroju „płaczącym” i pojedynczych silnie ząbkowanych liściach, posadzony przez rodzinę Oheimbów w okresie międzywojennym. Jak nieliczne są w Polsce drzewa tej odmiany, niech świadczy fakt, że wojsławicki okaz w 1959 r. został opisany przez T.Szymanowskiego jako Fraxinus excelsior var.voyslavicensis.

Owoce kasztana jadalnego
Kasztan jadalny
(Castanea sativa Mill.)
Jest to okazałe, do 30 m wysokości, długowieczne drzewo pochodzące z Azji Mniejszej, skąd rozpowszechniło się już w starożytności w płd. Europie. Owoce - orzechy zwane kaszta nami jadalnymi,bogate w składniki pokarmowe oraz witaminy B i K - spożywane są na surowo lub pieczone.Drzewo to bywa my lone z popularnym u nas kasztanowcem zwyczajnym,którego nie jadalne nasiona nazywane są także kasztanami. Podobieństwo nazw nie wynika jednak z pokrewieństwa botanicznego, gdyż drzewa te należą do dwóch różnych rodzajów i rodzin. Szlache tne odmiany sadownicze, zwane maronami, uprawiane są w kli macie cieplejszym od naszego i pełnię owocowania osiągają po około 18 latach.W Polsce kasztany sadzone są jako drzewa oz dobne tylko w miejscach o łagodnym klimacie.Obecnie naturalne lasy kasztanowe zachowały się jedynie na Kaukazie. Niewielka leśna powierzchnia tego gatunku,założona w końcu XIX w.,znajduje się na obrzeżu Arboretum na Ostrej Górze.

Kasztanowiec drobnokwiatowy
(Aesculus parviflora Walter)

Północnoamerykański krzaczasty krewniak naszego kasztanowca zwyczajnego jest zapylany w ojczyźnie m.in. przez kolibry.Osiąga u nas 3 - 4 m wysokości,rozrasta się szeroko, nawet do 30 m średnicy, dzięki pokładającym i ukorzeniającym się głęziom. Młode liście są lśniąco brązowe, jesienią pozostają długo jasnożółte. Kwitnie w VII-VIII, gdy większość roślin już zakończyła swoje kwitnienie. Białe wiechy 30 cm długości są bardzo efektowne dzięki czerwonym, długim do 4 cm pręcikom.Gruszkowatego kształtu owoce zawiązują się rzadko i są małe, dorastają do 2 cm średnicy. Jest to cenny gatunek ze względu na późne kwitnienie i ładny pokrój.

Klon palmowy
(Acer palmatium Thunb.ex.Murray)
Jest to niskie, powoli rosnące drzewo 2 - 4 m wysokości, szczególnie lubiane i od wieków sadzone w Japonii oraz na Półwyspie Koreańskim. Jego cienkie gałązki i powcinane, wachlarzowate liście oraz parasolowaty, delikatny pokrój nadają mu niepowtarzalny wygląd. Dzięki ogromnej zmienności tego gatunku, w ciągu 300 lat w Japonii wyselekcjonowano około 250 odmian. Wszystkie przebarwiają się wspaniale jesienią na kolor złocisty, pomarańczowy, jasnoczerwony lub purpurowy.W Wojsławicach największe okazy klonów palmowych są pozostałością dużej,piereszej na Śląsku, kolekcji tych roslin. Fritz von Oheimb - prekursor ich uprawy w tej części Europy - sprowadził je z Japonii prawie 100 lat temu. W Polsce klony te są nadal nieliczne, gdyż nie należą do łatwych w uprawie, ze względu na małą odporność na mróz i suszę.


Klon polny "Postelense'"
(Acer campestre 'Postelense')

Jest małym drzewem bez przewodnika lub krzewem rosnącym powoli,o młodych przyrostach intensywnie złotożółtych, latem zielonożółtych. Pąki i ogonki liściowe ma czerwone. Odmiana została znaleziona przez Salischa około 1896 r.w interesującym dendrologicznie do dziś parku w Postolinie (niem. Postel) koło Milicza

Rozmiar: 41758 bajtów Rozmiar: 67273 bajtów
Mamutowiec olbrzymi
(Sequoia giganteum (Lindl.)J.Buchholz)

Gatunek został wpisany na Światową Czerwoną Listę Roślin Zagrożonych Występuje tylko na małym obszarze w parku narodowym w górach Sierra Nevada w Kalifornii. Należy do największych i najstarszych drzew na świecie. Najwyższym okazem był,nieistniejący już Ojciec Lasu o wysokości 135 m i średnicy pnia 12 m (!).Wiek niektórych drzew ocenia się na 3 - 4 tysiące lat. Kora u starych okazów osiąga nawet 60 cm grubości i chroni je przed pożarami. Wielkie, powykręcane konary przypominają kły mamuta,dlatego w wielu językach przyjęła się nazwa - mamutowiec ( dawniej nazywany był też sekwoją olbrzymią ).W Polsce rosną tylko dwa starsze drzewa, które przetrwały mrożne zimy - w Wojsławicach i w Barwicach na Pomorzu - pozostałe to młode okazy.

Metasekwoja chińska
(Metasequoia glyptostroboides Hu et W. C.Cheng)


Wielką sensacją przyrodniczą było odkrycie żywych okazów tego gatunku w 1941 r w Chinach. WczeSniej był on znany i opisany jedynie na podstawie skamieniałości trzeciorzędowych. Przed 60 milionami lat metasekwoje rosły również w Polsce. Gatunek ten ma miękkie, jasnozielone igły opadające wraz z któtkopędami przed zimą. W ojczyźnie swej metasekwoja nazywana jest wodną jodłą lub modrzewiem, gdyż najlepiej rośnie na glebach wilgotnych, a nawet na mokradłach.

Palecznik Fargesa
(Decaisnea fargesii Franch.)

Krzew 3 - 4 m wysokości,słabo rozgałęziający się, z prostyni pędami i pióropu szem długich liści na wierzchołku oraz mało efektownymi, zielonożółtymi, zwisają cymi kwiatostanami. Niezwykle oryginalne są natomiast grube kobaltowoniebieskie, soczyste owoce, przypominające strąki bobu długości około 10 cm, wypełnione galaretowatym miąższem z czarnymi nasionami - jadalne w Chinach. Młode, delikat ne przyrosty często niszczone są przez późne wiosenne przymrozki nawet w Polsce Zachodniej.Łacińska nazwa rodzajowa nadana została ku czci Josepha Decaisne'a ( 1807 - 1882)' dyrektora Ogrodu Botanicznego w Paryżu, a epitet gatunkowy przy pomina o botanizyjącym misjonarzu Paulu Fargesie ( 1844 - 1912 ), dzięki któremu po raz pierwszy nasiona palecznika trafiły do Europy.

Do góry