52 pan.:1a,1b,2,5,7,10,12,14,18,19,21b,22,25,26; kwatera: IA, XIII, XIV
004424 2n=24
Pseudotsuga menziesii (Mirb.) Franco 1950
syn.: Abies californica Steudel 1840, Abies douglasii Carričre 1833, Abies menziesii Mirb. non Lindl. 1833 non
Engelm. 1862 non Franchet et Sav. 1875, Abies mucronata Raf. 1832, Abies obliquata Bong. 1839, Abies
taxifolia
Poir. 1804, Picea douglasii Link 1841, Pinus canadensis Hook. 1839, Pinus taxifolia Lamb. 1803,
Pseudotsuga douglasii (Sabine ex D.Don) Carričre, Pseudotsuga Lindleyana Carričre 1868, Pseudotsuga
menziesii
var. douglasii Franco, Pseudotsuga taxifolia (Poir.) Britton ex Sudw., Tsuga douglasii Carričre 1855,
Tsuga taxifolia Juntze
Daglezja zielona, syn.: Jedlica Douglasa, Jedlica zielona, Jedlica Menziesa
Gatunek wielopostaciowy o dużym stopniu zmiennoci genetycznej i morfologicznej, różnie ujmowany w systematyce. D r z e w o ok. 35 m wys. (w ojczyĽnie rednio 75 m, najwyższe ponad 100 m (!) ), najszybciej rosn±ce wród iglastych, rozdzielnopłciowe, jednopienne, o pokroju szerokostożkowatym i długich dolnych gałęziach; podobne do Picea abies. I g ł y wielosezonowe 2-3(4,5) cm x 1-1,5 mm, zwykle bez nalotu, z góry zielone z bruzd±, od spodu z dwoma białymi paskami (jak u jodeł), miękkie w dotyku, roztarte pachn± jabłkami lub pomarańczami. S z y s z k i 7,5-10 cm dł., jajowate lub podłużnie jajowate, zwisaj±ce, z charakterystycznymi, wystaj±cymi, trójklapowymi łuskami okrywaj±cymi (klapa rodkowa najdłuższa). N a s i o n a jadalne. D r e w n o z czerwonawo br±zow± twardziel± i jasno różowym bielem, podobne do modrzewia, słoje faliste o lekkim połysku, b. twarde, zwarte, trudno łamliwe, mało kurczliwe i trwałe, daje się dobrze obrabiać i politurować. W y s t .: zach. czę¶ć Ameryki Pn., od pd.-zach. Kanady po pn. Kalifornię wzdłuż Oceanu Spokojnego. U p r .: w zależnoci od pochodzenia mroz. (- 29°C) do b. mroz. (> - 29°C), w młodoci bywa uszkadzana przez wiosenne przymrozki i suche wiatry. Najlepiej ronie w rejonach o wysokiej wilgotnoci powietrza. Odznacza się duż± plastycznoci± i tolerancj± do siedliska, nie tolerancyjna do innych rolin. W Europie w uprawie od 1827 r., w Polsce od 1833 r. Jest najważniejszym, obcym gatunkiem lasotwórczym w Europie. W Polsce: drzewostanów nasiennych - 122 ha; drzew doborowych - 390, plantacji nasiennych - 12,8 ha (4027 szczepów); plantacyjnych upraw nasiennych - 6,86 ha (2558 sadzonek). Z a s t .: ze względu na duże podobieństwo do naszego wierka jest cennym gatunkiem dla zadrzewień krajobrazowych, szczególnie w pobliżu dużych zbiorników wodnych. Ze względu na bardzo szybki wzrost doskonale nadaje się na pasy ochronne. W a r t o   w i e d z i e ć : daglezja odkryta została w 1792 r. przez Archibalda Menziesia w czasie wyprawy morskiej kapitana Vancouvera i w 1827 r. sprowadzona do Anglii przez szkockiego botanika Davida Douglasa. Botanicy dosyć długo nie mogli uzgodnić między sob± czy odkryte drzewo to ¶wierk czy jodła. Dopiero w 1925 r. D. Douglas przekonał swoich kolegów, że jest to nowy rodzaj. Największe drzewo ¶cięte pod koniec XIX w. miało 130 m wys., najgrubsze za¶ 470 cm ¶r. P o c h .: nn - <1928.