606 pan.23 ; kwatera IVF
007009
Picea engelmannii (Parry) Engelm. 1853
syn.: Abies engelmannii Parry 1863, Abies pungens Parry 1863, Abies nigra Engelm. 1862 non Desf., Picea
columbiana
Lemmon 1897, Picea engelmannii Engelm. 1863, Pinus commutata Parl. 1868
¦wierk Engelmana
D r z e w o 2 m wysokoci, w ojczy¼nie do oko³o 35 (maks. 50 m), d³ugowieczne, ronie rednio szybko, o koronie w±skosto¿kowatej z ga³êziami wyra¼nie podniesionymi do góry, a u starszych drzew lekko zwisaj±cymi; ogólnie podobne do Picea pungens, ale wê¿sze i mniej srebrzyste. P ê- d y jasne, s³abo b³yszcz±ce lub matowe, pokryte drobnymi, gruczo³kowatymi w³oskami (tak¿e trzonki igie³), p±czki s³abo o¿ywicowane. I g ³ y wielosezonowe, 15 - 25 mm; bocznie sp³aszczone, czêsto wy¿sze ni¿ szersze, matowe, szarozielone do niebieskawych, u³o¿one skonie ku przodowi; roztarte nieprzyjemnie pachn±. S z y s z k i podobne do wierka k³uj±cego, ale mniejsze, 4 - 8 cm d³., jasne „s³omiaste”. W y s t .: od Kanady po Meksyk na wysokoci 450 - 3600 m n.p.m. U p r .: b. mroz. (> - 29 °C), wymagania uprawowe jak P. p.; stosunkowo wytrzyma³y na zanieczyszczenia powietrza. W uprawie w Europie od 1862 r., w Polsce od 1873 r. Z a s t : podobny do P. pungens, ale mniej srebrzysty, i tak te¿ stosowany. P o c h .: Morton Arboretum - 1993.