Spis panoram   Mapa panoram   Wykaz rolin   Spis znakw i skrtw
fot.115  endemit  relikt
45 pan.: 1a  1b  2  6  7  21b; kwatera: IA, IB, IVD, VIB, B/2;
004385 2n = 24
Picea omorika (Pani) Purk. 1877
syn.: Abies omorica Nyman 1881, Pinus omorika Pani 1876
wierk serbski
D r z e w o 20 - 25 m wysokoci, w ojczynie ponad 30 m, dugowieczne, ronie szybko, z bardzo wsk (!) i strzelist koron. Jej charakterystyczny pokrj uwydatnia si z wiekiem. P d y i pczki brzowe do ciemnobrzowych, bez ywicy, z gruczokowatymi woskami. I g y wielosezonowe, 1 - 2 cm 1 - 2 mm, spaszczone, dwubarwne, z wierzchu ciemnozielone, byszczce, od spodu niebieskawobiae z 2 biaymi paskami, tpo zakoczone; uoone jak u wierkw na silnych pdach podniesione do gry ukazuj jasny spd (!). S z y s z k i mae, 3 - 6 cm d., bardzo liczne ju na modych drzewach (!), przed dojrzeniem fioletowe lub purpurowe do prawie czarnych, dojrzae ciemnobrzowe; nasady charakterystycznie zwaj si jakby w „szypuk”. W y s t .: Bonia i Hercegowina wapienne, pnocne zbocza gr Tara w rodkowym biegu rzeki Drwiny, na wysokoci 900 - 1700 m, objte rezerwatem o powierzchni okoo 60 ha. U p r .: b. mroz. (> - 29 C), na glebach yznych i przy wysokiej wilgotnoci powietrza ronie szybko, toleruje gleby gorsze, dobrze znosi suche i zanieczyszczone powietrze. Wykazuje du tolerancj co do kwasowoci gleby dobrze ronie na kwanych, ale preferuje alkaliczne. Pno rozpoczyna wegetacj i dlatego nie szkodz jej spnione, wiosenne przymrozki. W uprawie w Europie od 1884 r., w Polsce od 1895 r. Z a s t .: jeden z najpikniejszych i najwszych wierkw, o wyjtkowo wskiej, strzelistej koronie. Obok Picea pungens najwaniejszy wierk dla naszych terenw zieleni, take w miastach i okrgach przemysowych. Doskonay na wskie szpalery, osony wiatro- i dwikochonne oraz jako to dla innych, kontrastowo wybarwionych rolin. Wymienity do ogrodw przydomowych. W a r t o  w i e d z i e : opisany po raz pierwszy w 1872 r. przez prof. Josepha G. Panica (1814-1888). W trzeciorzdzie wystpowa take w Polsce. P o c h .: Szkka Rolin Ozdobnych J. i Z. Byczkowscy, Glinka - 1980, 1992.